Bazı diziler vardır; izlerken kendinizi ekranın içine çekilmiş hissedersiniz, bölüm bitmeden bir sonrakini açmak için eliniz klavyeye gider. Gilmore Girls tam olarak bu his. Amy Sherman-Palladino'nun 2000 yılında hayata geçirdiği bu yapım, yüzeysel bakışta sıradan bir anne-kız hikayesi gibi görünse de aslında çok daha katmanlı, çok daha derin bir şey sunar. Stars Hollow, her şeyiyle gerçek olmayan ama gerçek olmayı o kadar iyi taklit eden küçücük bir Yeni İngiltere kasabası. Caddesindeki her sakinle, her yıllık festivaliyle, her mahalle sohbetiyle adeta bir tablo gibi kurgulanmış bu mekan, dizinin ruhunu belirleyen en önemli unsurlardan biri. Buraya bir kez adım attığınızda çıkmak istemiyorsunuz. Lorelai ve kızı Rory, sıradan bir anne-kız ikilisi değil. Aralarındaki ilişki; popüler kültür referanslarıyla örülü, hızlı diyaloglarla taşınan, eşit düzeyde dostluk ve anneliği barındıran eşsiz bir bağ. Lorelai hayatını kendi koşullarıyla kurmuş, ailesinin dayattığı düzenden uzak durmuş, bedelini ödemekten kaçınmamış bir kadın. Rory ise farklı bir yolda, kitaplarla, hırsla, ince bir hassasiyetle büyüyen genç bir ruh. İkisi arasındaki kimyayı Lauren Graham ile Alexis Bledel sahneye taşırken, izleyici kendini hem Lorelai hem de Rory gibi hissediyor; bazen aynı anda. Dizinin tematik ağırlığı ise sınıf meselesine, aile içi kırılganlıklara ve kadının kendi kaderini yazma çabasına dayanıyor. Lorelai'nin varlıklı ailesiyle kurduğu çelişkili ilişki, özellikle Rory'nin okul hayatı boyunca sürekli gün yüzüne çıkıyor. Hiçbir çatışma kolay çözülmüyor, hiçbir karar bedelinin olmadığı bir yerde alınmıyor. Üstelik Melissa McCarthy ve Yanic Truesdale gibi isimlerin canlandırdığı yan karakterler, ana kadrodan eksik kalmıyor; kimi zaman dizinin en unutulmaz anlarını onlar yaratıyor. Yedi sezon, yüz elli üç bölüm boyunca devam eden bu yolculuk; hem kahkaha hem hüzün, hem cesaret hem de zaman zaman derin bir yalnızlık hissettiriyor. Gilmore Girls, nostaljik bir sıcaklıkla başlar ama içinizde iz bırakmadan bitirmez.