1970'lerin sonlarında Amerika, henüz "seri katil" kavramıyla yeni yüzleşmeye başlıyordu. FBI'ın koridorlarında bile bu tür suçları anlamlandırmak için doğru bir dil, hatta doğru bir soru bile yoktu ortada. Mindhunter, tam da bu boşluğun içine yerleşiyor ve modern psikolojik profil çıkarma tekniklerinin nasıl doğduğunu soğukkanlı, neredeyse steril bir gözle aktarıyor. Genç ve idealist ajan Holden Ford ile tecrübeli meslektaşı Bill Tench, Quantico'daki rutin eğitim görevlerini bir kenara bırakarak cezaevlerini gezmeye başlarlar. Amaçları sıradan bir soruşturma değil; zihinlerin en karanlık köşelerine inmek, işlediği suçlarla tarihe geçmiş isimlerin gözlerinin içine bakarak onları anlamaya çalışmak. Ancak bir insanı gerçekten anlamak için ona çok yaklaşmak gerekir ve bu yakınlığın bedeli ağır olabilir. David Fincher'ın imzasını taşıyan yapım anlayışı dizinin her karesine sinmiş. Soğuk renk paletleri, temkinli kamera hareketleri ve kasıtlı olarak yavaş ilerleyen anlatı, izleyiciyi aksiyonla değil, atmosferle çekiyor içine. Burada patlama yoktur, kovalamaca yoktur; bunun yerine uzun, gergin sorgulama sahneleri vardır. Katillerle kurulan o tuhaf, rahatsız edici diyaloglar dizinin omurgasını oluşturuyor ve her biri izledikten sonra insanın zihninde uzun süre takılı kalıyor. Jonathan Groff ve Holt McCallany arasındaki kimya, birbirini tamamlayan ama birbirinden kopan iki dünya görüşünü mükemmel biçimde temsil ediyor. Holden giderek gömüldüğü karanlığa meraklı bir yakınlık duyarken, Bill dengede kalmaya çalışıyor. Bu ikilinin evrimi, dizinin asıl psikolojik yolculuğunu oluşturuyor. Mindhunter, bir suç dizisinden çok daha fazlasını sunuyor. İnsan zihninin sınırlarını zorlamak isteyenleri konu aldığı kadar, bu sınırları zorlamanın insanı nasıl dönüştürdüğünü de anlatıyor. Kötülüğü anlamak için ona ne kadar yaklaşılabilir? Ve bu işi yapanlar, her gece eve döndüklerinde gerçekten eve dönebiliyor mu? Dizi bu soruları sormakla yetiniyor, cevaplamıyor. Ama zaten asıl ürperi de tam da orada başlıyor.