Peter Baynham imzasını taşıyan ve yalnızca altı bölümden oluşan bu kısa ama son derece sert BBC animasyonu, izleyiciyi ilk kareden itibaren hem güldürüp hem rahatsız etme konusunda şaşırtıcı bir ustalık sergiliyor. Ortalama bir yetişkin animasyonundan çok daha fazlasını vaat eden yapım, hayvan deneyleri üzerine kurulu bir laboratuvar ortamından doğuyor; ancak asıl meselesi bambaşka bir yere uzanıyor. Hikâyenin merkezinde, yıllarca kapalı bir tesiste insan gibi konuşmayı, hissetmeyi ve düşünmeyi öğretilmiş bir grup deney hayvanı bulunuyor. Özgürlüklerine kavuştuktan sonra dış dünyayla yüzleşmek zorunda kalan bu karakterler, modern hayatın içine adım attıklarında bekledikleri cennetle değil, son derece tanıdık bir kaosla karşılaşıyorlar. İşte tam bu noktada yapım, sıradan bir hicivden sıyrılıp varoluşçu bir komediye dönüşüyor. Steve Coogan, Julia Davis ve Simon Pegg gibi isimlerin seslendirdiği karakterler, insanlığı taklit etmeye çalışırken aslında insanlığın en saçma, en küçük ve en utanç verici yanlarını yansıtıyor. Sınıf kaygısı, statü arayışı, aidiyet ihtiyacı ve toplumsal baskı; tüm bunlar, insan olmayı henüz öğrenmeye çalışan hayvanların gözünden aktarıldığında hem daha komik hem de çok daha acıtıcı bir hal alıyor. Yapım, izleyiciye "biz gerçekten onlardan bu kadar farklı mıyız?" sorusunu hiç doğrudan sormadan sürekli fısıldıyor. Animasyonun görseli kasıtlı olarak sade ve kaba tutulmuş; bu estetik tercih, metnin zekâsını ve diyalogların yoğunluğunu ön plana çıkaran bilinçli bir karar. Baynham'ın kalemi, İngiliz mizahının en iyi örneklerinde rastlanan o soğuk, kuru ve acımasız ironiden besleniyor. Güldüğünüz an bir anlığına duraksıyorsunuz çünkü güldüğünüz şeyin aslında kendiniz olduğunu fark ediyorsunuz. Yayınlandığı dönemde pek çok izleyiciyi şaşırtan yapım, zamanla kültüel bir statü kazandı. Yalnızca hayvan haklarına ya da deneylere yönelik bir eleştiri değil, çok daha geniş bir insan portresi çizmeye çalışan bu dizi; kısa ömrüne rağmen unutulmaz bir iz bırakıyor. Altı bölümlük bu yolculuk, bittiğinde içinizde hem gülme hem de hafif bir buruk his bırakıyor; ki bu, iyi bir hicvin en kesin göstergesidir.