Hayatın tam ortasında, her şey yerli yerinde görünürken içten içe çöküşü yaşamak mümkün müdür? Rusya yapımı bu sekiz bölümlük dizi, tam da bu soruyu sormak için kolları sıvıyor ve bunu yaparken ne tamamen güldürüyor ne de tamamen ağlatıyor; ikisinin arasındaki o naif, kırılgan bölgede geziniyor. Hikâyenin merkezinde, dışarıdan bakıldığında başarılı ve düzenli bir yaşam süren bir kadın var. Ancak bu düzen bir noktada çatlıyor ve karakter kendini bir mutluluk kliniğinin kapısında buluyor. Klinik, hem kelimenin gerçek hem de mecazi anlamıyla bir sığınak işlevi görüyor; orada toplumun her kesiminden, her türlü yükü taşıyan insanlar bir araya geliyor. Birbirinden farklı bu karakterlerin bir arada varolma çabası, dizinin hem dramatik hem de komik damarını besleyen temel dinamiği oluşturuyor. Dizi, mutluluğun satın alınabilir ya da reçete edilebilir bir şey olduğu yanılgısını ince bir ironiyle sorguluyor. Modern insanın kendi duygularına yabancılaşmasını, performatif bir iyilik halinin ardına saklanmasını ve gerçek bağ kurmanın ne denli zorlaştığını ele alıyor. Bunu yaparken didaktik olmaktan kaçınıyor; karakterlere ve onların saçmalıklarına duyduğu şefkat sayesinde izleyiciyi yargılayan değil, kucaklayan bir anlatı kuruyor. Darya Moroz başta olmak üzere oyuncu kadrosu, bu ince dengeyi taşımak için son derece uygun seçilmiş. Karakterler karikatürize olmaktan kaçınıyor; komik anlar bile bir tür gerçeklik zeminine otururken, dramatik sahneler abartıdan uzak tutuluyor. Bu ölçülülük, dizinin en güçlü yanlarından biri. Tatyana Artseulova'nın yarattığı bu dünya, Rus televizyonunun son yıllardaki daha içe dönük ve karakter odaklı yapım anlayışının güzel bir örneği. Hızlı tüketim çağında sekiz bölümü boyunca dikkatli, sabırlı ve insan ruhuna meraklı bir bakış açısını koruyor. İzleyiciyi büyük bir maceraya değil, oldukça tanıdık bir iç yolculuğa davet ediyor; ve bu yolculukta zaman zaman fark ediyorsunuz ki klinikteki hastalar aslında hepimiziz.