1980'lerin Londra'sı, özgürlüğün ve keşfin eşiğinde duran genç nesiller için büyülü bir vaat taşıyordu. Ritchie, Roscoe ve Colin tam da bu umutla dolu dönemde şehre adım atar; arkalarında bıraktıkları aileler, kasabalar ve kimlikler vardır, önlerinde ise henüz şekillenmemiş bir hayat. Birbirinden farklı bu üç genç adam, en yakın dostları Jill'in etrafında toplanarak kendi küçük ailelerini kurar. Pembe Saray lakaplı evleri, neşenin, dayanışmanın ve özgürce var olabilmenin sığınağına dönüşür. Russell T Davies'in kaleminden çıkan bu beş bölümlük mini dizi, bir topluluğun nasıl bir felaketle yüzleştiğini ve bu felaketin ortasında sevginin nasıl var olmaya devam ettiğini anlatıyor. AIDS salgınının 1980'ler boyunca eşcinsel topluluğu nasıl yerle bir ettiğini hem kişisel hem de toplumsal düzlemde ele alan yapı, trajediyi melodrama düşmeden aktarabilme konusunda son derece başarılı. Öfke, korku, yalnızlık ve dayanışma bir arada soluk alıyor; izleyici bu karakterlerin yalnızca tanıklığını değil, içini de görüyor. Olly Alexander başta olmak üzere genç oyuncu kadrosu, her sahneye gerçek bir hayatiyet katıyor. Dizi, salgını bir arka plan unsuru olarak kullanmak yerine onun insanlar üzerindeki ağırlığını doğrudan hissettiriyor. Homofobinin kurumsal bir şiddet biçimi olarak nasıl işlediğini de gözler önüne sererken, yıkıma rağmen yaşamaya ısrar eden bir neslin portresini çiziyor. Hem yürek burkan hem de ısıtıcı; izledikten sonra içinde bir şeyler bırakıyor.