Yetmiş yaş, çoğu insanın hayatı geriye dönüp değerlendirdiği, vazgeçilenlerle barış kurduğu bir dönem olarak görülür. Ama bazı ruhlar için bu sayı yalnızca bir başlangıç noktasıdır. Navillera, tam da bu soruyla açılıyor: Bir insan için çok geç diye bir şey gerçekten var mıdır? Popüler bir webtoondan uyarlanan bu Güney Kore yapımı, birbirinden farklı iki kuşağı aynı sahneye taşıyor. Bir yanda emekliliğinin sessizliğinde kaybettiği bir hayali yeniden bulmaya çalışan yetmişlik bir adam; öte yanda baletliğe tüm benliğiyle adanmış ama hayatın ağırlıkları altında ezilmekte olan yirmi üç yaşında bir genç. İkisi de farklı biçimlerde kırılgan, ikisi de farklı biçimlerde cesur. Dizinin en güçlü yanı, bu iki karakterin arasındaki ilişkinin hiçbir zaman öğretici ya da yüzeysel bir nesiller arası dostluk klişesine dönüşmemesi. Aksine, her ikisi de birbirinden bir şeyler alıyor; bu alışveriş o kadar organik akıyor ki izleyici kendini farkında olmadan bu bağın içinde buluyor. Biri hayata yeniden tutunmayı öğrenirken, diğeri yıllar içinde yitirilmiş saf bir coşkuyu geri kazanıyor. Bale burada yalnızca bir arka plan ya da görsel unsur olarak kullanılmıyor. Hareketin, ritmin ve bedenin diliyle anlatılan şeyler var ki sözcükler onları bu kadar saf aktaramazdı. Her egzersiz sahnesi, her düşüş ve her yeniden kalkış, karakterlerin iç dünyasının görünür bir yansıması hâline geliyor. Yapım, aile dinamiklerini, toplumsal beklentileri ve bireyin kendi arzularıyla yüzleşmesini ele alırken hiçbir zaman vaaz vermek gibi bir niyete kapılmıyor. Bunun yerine izleyiciyi bu soruların içine bırakıyor ve cevapları karakterlerle birlikte aramaya davet ediyor. 8.6 gibi güçlü bir TMDB puanı, dizinin yalnızca duygusal değil dramatik açıdan da ne kadar sağlam bir yapıya sahip olduğunu gösteriyor. On iki bölümlük yapısıyla Navillera, gereksiz yere uzatılmış bir anlatıya hiç yer bırakmadan hikâyesini tam zamanında, tam gereken yerde bitiriyor. İzledikten sonra insanın içinde uzun süre kalan türden bir his bırakıyor; tatlı değil, derin.