İngiliz televizyonunun en uzun soluklu ve en keyifli köşelerinden biri olan bu yapım, sıradan bir söyleşi programının çok ötesine geçiyor. On yılı aşkın süredir ekranlarda olan ve otuzdan fazla sezonu geride bırakan bu şov, talk show formatını tamamen kendine özgü bir biçimde yeniden tanımlamış durumda. Graham Norton'ın sunuculuk anlayışı, bu programı rakiplerinden ayıran en temel unsur. Geleneksel Amerikan talk show geleneğinin aksine, Norton konuklarını sırayla tek tek karşısına almak yerine hepsini aynı koltukta bir araya getiriyor. Bu tercih, sahici ve tahmin edilemez anların kapısını aralıyor. Bir Oscar ödüllü oyuncu ile genç bir müzisyenin ya da bir siyaset yorumcusu ile komedyanın aynı anda ekranda bulunması, beklenmedik kimyalar doğuruyor. Sohbet nereye gideceği belli olmayan bir nehir gibi akıyor. Programın ruhu, ünlülerin göstermelik olmayan bir ortamda kendilerini ifade edebilmesine zemin hazırlamasında yatıyor. Norton, konuklarını sıkıştırmak ya da köşeye sıkıştırmak yerine rahatlatmayı tercih ediyor. Bu sayede izleyici, ekranın karşısında genellikle görmediği bir samimiyetle karşılaşıyor. Kahkahalar çoğunlukla senaryosuz, hikâyeler ise çoğunlukla o ana kadar hiç paylaşılmamış türden. BBC One'da yayımlanan ve 546 bölümü aşan bu dev arşiv, aynı zamanda son yirmi yılın popüler kültür tarihine tutulan bir ayna niteliği taşıyor. Hangi filmlerin, müzisyenlerin, sporcuların ya da siyasi figürlerin gündemde olduğunu takip etmek isteyenler için zengin bir kaynak sunuyor. Komedi, nostalji, hafiflik ve zaman zaman beklenmedik bir derinlik bir arada sunuluyor. Ağır günlerin ardından zihinsel olarak dinlenmek isteyenler için ideal bir kaçış noktası olan bu şov, izleyiciyi hiçbir zaman yormadan bir şeyler öğretmeyi başarıyor. Müzik performansları, kırmızı koltuk hikayeleri ve Norton'ın keskin ama kırıcı olmayan zekâsıyla harmanlanan her bölüm, başlı başına tamamlanmış küçük bir gösteri gibi hissettiriyor.