1960'ların Türkiyesi'nde geçen bu dizi, yalnızca bir dönemin değil; rüyaların, hüsranların ve inatla devam eden tutkuların hikâyesidir. Türk sinemasının efsanevi sembolü Yeşilçam, burada hem bir mekân hem de bir karakter gibi işlev görür; o kalabalık stüdyolar, duman kokan kafeler ve ışıldayan afişler, izleyiciyi zamanın ruhuna çekip alır. Çağatay Ulusoy'un canlandırdığı Semih Ateş, her şeyini yitirmiş bir yapımcıdır. Ama yenilgiyi kabullenmek onun doğasında yoktur; küllerinden sıyrılıp yeniden bir şeyler inşa etmeye çalışırken hem bu çılgın sektörün hem de kendi iç dünyasının labirentlerinde kaybolur. Afra Saraçoğlu'nun oynadığı Tülin, perdeye çıkma hayaliyle Yeşilçam'ın kapısını çalan genç bir kadını simgeler; bu dünyada masumiyet ile hırsın nasıl iç içe geçtiğinin canlı örneğidir. Selin Şekerci'nin yorumladığı Mine Cansu ise yıldızlığın bedelini ödeyen, sektörün hem yarattığı hem tükettiği bir figür olarak öne çıkar. Dizi, dönem atmosferini son derece özenli bir görsel dille yeniden kurarken anlatmak istediği asıl şeyi hiç gözden kaçırmaz: Sanat uğruna verilen mücadelenin evrenselliği. Yeşilçam, nostaljik bir kostüm dramasının çok ötesine geçerek izleyiciye hem coşku hem de derin bir hüzün yaşatır. Türk televizyon tarihinde nitelikli dönem yapımlarına örnek gösterilecek işlerden biridir.