Lise yıllarında maruz kaldığı sistematik zorbalık ve şiddet, Moon Dong-eun'un hayatını kökünden değiştirmiştir. Ancak bu acı, onu yıkmak yerine yavaş yavaş çelikleştirmiştir. Yıllar sonra kendini bir ilkokul öğretmeni olarak kurban değil, sabrını ve öfkesini titizlikle yönetebilen biri olarak bulan Dong-eun, geçmişinin hesabını sormak için son derece hesaplı ve metodolojik bir plan kurmuştur. The Glory, tam da bu noktada başlar: bir hayatta kalma hikayesi olarak değil, bir kadının kendi hikayesinin yazarı olmaya karar verdiği an olarak. Güney Kore yapımcılığının son yıllarda dünyaya sunduğu en çarpıcı eserlerden biri olan dizi, intikamı yalnızca bir tatmin aracı olarak değil, varoluşsal bir ihtiyaç olarak ele alıyor. Song Hye-kyo, kariyerinin belki de en olgun ve katmanlı performansını sergiliyor; sessizliği, bakışları ve kırılgan görünen duruşunun altında sakladığı volkanik öfkeyle izleyiciyi ekrana adeta mıhlıyor. Yapım, Kore toplumundaki sınıfsal eşitsizliği, kurumsal sessizliği ve suç ortaklığını da mercek altına alırken melodramın sınırlarını zorluyor. Gerçek olaylardan ilham alması ise anlatıya fazladan bir ağırlık katıyor. Gerilimi dozunda tutan kurgu ve karakterlerin birbiriyle örülen karmaşık ilişkileri, her bölümü bir sonrakine bağlayan güçlü bir çekim yaratıyor. The Glory, izlendikten sonra kolayca unutulabilecek türden değil; aksine, uzun süre zihinlerde yankılanan cinsten bir dizi.