Marvel evreninin en karizmatik kötü kadınlarından biri olan Agatha Harkness, WandaVision'da yalnızca bir antagonist olarak tanışılan bir karakter değildi; o, sahneye her girişinde seyircinin gözünü çeken, karanlık bir zekâyla örülmüş, kendine özgü bir enerji taşıyan biri olarak hafızalara kazındı. Kathryn Hahn'ın bu karaktere yüklediği keskin espri ve tehditkâr zarafet, spin-off bir dizi için mükemmel bir temel oluşturuyordu. Jac Schaeffer'ın yarattığı Agatha All Along, bu temeli alıp çok daha karanlık, çok daha tuhaf ve beklenmedik biçimde duygusal bir yere taşıyor. Dizi, gücünü yitirmiş ve sıkışıp kalmış bir Agatha'yı konu alıyor. Ancak bu çaresizlik hali, karakteri küçültmek bir yana, onu çok daha ilgi çekici kılıyor. Elindekilerden mahrum kalmış bir cadının gururu, öfkesi ve beklenmedik kırılganlığı arasında gidip gelen bu yolculuk, Marvel'ın alışılmış kahraman arketiplerinden belirgin biçimde ayrılıyor. Burada ne kurtarılacak bir dünya ne de geri sayım sayacı var; bunun yerine kendine has kuralları olan efsanevi bir yol, o yolu aşmaya çalışan umutsuz ve birbirine hiç de uymayan bir kadın topluluğu ve altında yatan son derece insani sorular var. Agatha All Along, gotik bir estetikle örülmüş karanlık komedisini hiç kaybetmiyor. Her bölüm kendi içinde ayrı bir atmosfer sunuyor; kimi zaman gerilimli, kimi zaman hüzünlü, kimi zaman ise saf eğlenceyle dolu. Dizi, cadılık mitolojisini ve özellikle koven kültürünü Marvel evrenine entegre ederken bunu ham ve samimi bir şekilde yapıyor. Kadın dayanışması, kimlik arayışı ve geçmişiyle yüzleşme temalarını büyülü bir çerçeveye oturtmayı başarıyor. Kadro ise bu atmosferi taşımak için biçilmiş kaftan. Patti LuPone'nin güçlü sahneleri, Joe Locke'un gizemli ve katmanlı yorumu diziye beklenmedik bir derinlik katarken Sasheer Zamata ve Ali Ahn da kendi karakterlerine özgün birer ses veriyor. Agatha All Along, bir süper kahraman dizisinden çok cadılık masalı gibi hissettiriyor ve Marvel'ın uzun süredir denemediği bir tona cesurca adım atıyor. Bittiğinde ardında bıraktığı his, tatmin kadar bir tür özlem.