Televizyon tarihinin en çarpıcı açılış sahnelerinden biriyle başlayan bu yapıt, izleyiciyi Tony Soprano'nun dünyasına çeker çekmez geri bırakmaz. New Jersey'nin kırık dökük semtlerinden lüks restoranlarına uzanan bu coğrafyada, Amerikan rüyasının son derece karanlık ve ironik bir versiyonu sahneye konulur. Tony Soprano sıradan bir orta yaşlı adam gibi görünebilir; aile sorumluluklarıyla boğuşan, kilo almaktan yakınan, babasından kalma işi sürdürmeye çalışan biri. Ama aynı zamanda New Jersey mafyasının patronudur. David Chase, bu ikili varoluşu dizinin merkezine alarak modern televizyon dramacılığını kökten yeniden tanımlamıştır. Tony'nin ailesiyle akşam yemeği yeme sahneleri, sabah gazetesini alırken yaşadığı anlık sıkıntılar ve haftalık terapi seansları; şiddet, güç ve ölümle iç içe geçer. Bu karşıtlık yalnızca dramatik bir tercih değil, Amerikanın kendisine dair keskin bir gözlemdir. Dizi, en büyük gücünü karakterlerini hiçbir zaman iyilik-kötülük ikiliğine hapsetmemesinden alır. Tony'ye sempati duyarsınız, ondan nefret edersiniz, onu anlarsınız ve sonra bu anlayışınızdan utanırsınız. James Gandolfini bu rolü öyle bir bedene ve ruha büründürür ki perdede gördüğünüz şeyin bir performans olduğunu zaman zaman unutursunuz. Edie Falco'nun canlandırdığı Carmela ise kendi içinde bir başyapıttır; zayıflık ve güçle, suç ortaklığı ve masumiyet arasında gidip gelen bu kadın, dizinin ahlaki zeminine sürekli titreşen bir gerilim katar. Psikiyatrist koltuğunda geçen sahneler, yüzeysel bir terapi dramасı sunmaz. Bu anlar, Tony'nin kendi içine açılan nadir pencerelerdir ve izleyiciye de kendisiyle yüzleşme fırsatı tanır. İtalyan-Amerikan kimliği, nostalji, ataerkillik ve çöküş üzerine kurulu bu atmosfer, zaman zaman karamsar ve rahatsız edici olmakla birlikte gözlerini ayırmanızı olanaksız kılar. Altı sezon boyunca serilen bu hikâye, sahneleri bittikten çok sonra da zihinlerde yankılanır. Anlattığı şey yalnızca organize suç değil; güç sahibi olmanın insanı nasıl hem koruduğu hem de içten içe kemirdiğidir.