Ryan Murphy ve Brad Falchuk'un birlikte yarattığı bu antoloji dizi, Amerikan korku geleneğini hem sahiplenen hem de altta üstte eden bir yapıyla ekranlara geldi. 2011'den bu yana her sezon bambaşka bir evren, bambaşka karakterler ve bambaşka bir kabus sunarak izleyiciyle yepyeni bir sözleşme imzalıyor. Bu, alışılmış dizi bağımlılığından farklı bir şey; her sezon bittiğinde sanki bir roman kapatmış gibi hissediyorsunuz. Dizinin temel gücü, Amerikan toplumunun derin korkularını görsel ve dramatik bir dile çevirmesinde yatıyor. Akıl sağlığı sistemine duyulan güvensizlik, dini otoritenin karanlık yüzü, toplumsal dışlanma, ırkçılık, cinsellik üzerindeki baskı, siyasi manipülasyon... Tüm bu meseleler, doğaüstü unsurlarla o kadar ustaca harmanlanıyor ki korku bazen ekrandan değil, gerçek hayatın ta kendisinden geliyor gibi hissettiriyor. Hayaletler ve cadılar var evet, ama asıl ürküten insanlar. Anlatı yapısı da alışılmışın çok dışında. Bir sezon cadı büyülerinin gölgesinde güç savaşlarını anlatırken bir diğeri tarikat psikolojisinin derinliklerine iniyor; biri 1980'lerin yaz kampı estetiğini bir slasher kâbusuna dönüştürüyor, biri kıyametin hemen arifesinde bir topluluk portresini çiziyor. Her sezon kendi iç mantığına sahip, kendi atmosferini kuruyor. Yine de belirli oyuncuların farklı rollerde dönüp durması sayesinde dizinin tamamında garip ve büyüleyici bir aile hissi oluşuyor. Emma Roberts, Denis O'Hare gibi isimlerin yanı sıra diziye katılan her yeni oyuncu, bu evrene kendine özgü bir renk katıyor. Görsel estetik tutarsız görünebilir ilk bakışta; ama bu aslında bir eksiklik değil, kasıtlı bir çoğulluk. Her sezon kendi dönemine, kendi havasına göre şekilleniyor. American Horror Story, ne salt bir korku dizisi ne de sıradan bir dönem draması. İzleyiciyi rahatsız etmeyi, sorgulatmayı ve zaman zaman kendisiyle yüzleştirmeyi hedefleyen, bu hedefte çoğu zaman başarılı olan özgün bir proje. Korkuyu bir araç olarak kullanan, asıl derdi çok daha derin yerlerde yatan bir yapım.