Hayatta kalmak için inşa edilen duvarlar, aynı zamanda bir hapishane de olabilir. İnsanlığın son kalıntılarının dev surların ardına sığındığı bu karanlık dünyada, özgürlük hem en büyük hayal hem de en tehlikeli arzu hâline gelir. Hajime Isayama'nın mangasından uyarlanan bu yapım, ilk bakışta sıradan bir hayatta kalma hikâyesi gibi görünse de zamanla çok daha derin ve rahatsız edici sorular sormaya başlar. Hikâye, insanlığın yüzyıllardır kâbusudur devlerin —yani titanların— ardından kurulan kırılgan bir barış döneminde açılır. Uzun süredir süregelen bu sessizlik, tek bir günde paramparça olur ve o yıkımın içinde büyüyen genç bir çocuk, öfkesini ve yasını bir ömür boyu taşıyacak bir yeminde dondurur. Ancak seri ilerledikçe anlaşılır ki asıl savaş, titanlarla değil; insanın kendi içindeki karanlıkla, ideolojilerle ve iktidar hırsıyla yaşananlar üzerinedir. Attack on Titan, aksiyon sekanslarındaki görkemli koreografiyle izleyiciyi koltuğuna mıhlayan bir yapım olmakla birlikte, asıl gücünü politik ve felsefi derinliğinden alır. Özgürlük, fedakârlık, savaşın ahlakı ve düşman olarak tanımladığımız şeyin gerçek yüzü gibi temalar, her sezonla birlikte farklı bir katman kazanır. Faşizmin yükselişi, nefret söyleminin kitleleri nasıl biçimlendirdiği ve kurbanın bir süre sonra zalime dönüşme ihtimali gibi meseleler, bu yapımı sıradan bir aksiyon animesinin çok ötesine taşır. Tüm bu ağır içeriğe rağmen dizi, karakterlerini hiçbir zaman araçsallaştırmaz. Eren, Mikasa ve Armin'in çocukluk naifliğinden olgunluk acısına uzanan yolculukları, izleyicide derin bir bağ kurar. Sezonlar ilerledikçe sevilen karakterler hakkında bazı şeyler fark edilir; insanlar değişir, iyiler grileşir ve hiçbir şey başta göründüğü gibi değildir. Müzik kullanımı, çizim kalitesi ve anlatının zamanlaması açısından da televizyon animasyonunun sınırlarını zorlayan bu yapım, on yılın en çok konuşulan dizilerinden biri olma unvanını hak eder. Sonuna gelindiğinde geriye yalnızca aksiyon sahneleri değil, tüm o sorular ve bir türlü dinmeyen o ağırlık kalır.