Greendale Toplum Koleji'nin koridorlarında gezinirken insanın aklına şu soru takılıyor: Gerçek anlamda bir topluluk nasıl kurulur? Dan Harmon'ın yarattığı bu dizi, bu soruyu hem en absürt hem de en içten biçimde yanıtlamaya çalışan nadir yapıtlardan biri. Hikâye, hayatının tam ortasında tökezleyen bir adamla başlıyor. Kendinden emin, keskin dilli ve biraz fazla kibirli bir avukat olan Jeff Winger, geçmişini gizlemeye çalışırken kendini sıradan bir toplum kolejinin sıralarında buluyor. Ama bu "sıradan" kelimesi, Greendale için hiç de doğru bir sıfat değil. Zira burada her şey olabilir; bir ders, bir bütçe filmine dönüşebilir, bir tarih sınavı, varoluşsal bir krize evrelebilir, kafeteryadaki sıradan bir öğle yemeği ise tüm zamanların en kaotik savaşına sahne olabilir. Dizinin kalbi, birbirinden tamamen farklı yedi karakterden oluşan küçük bir çalışma grubunda atıyor. Bu grup, ilk bakışta uyumsuz bir araya geliş gibi görünse de zamanla izleyiciyi derinden etkileyen, gerçek anlamda işlenmiş ilişkiler sunuyor. Her karakter, toplumun farklı bir kesitini, farklı bir kırılganlığı temsil ediyor. Danny Pudi'nin canlandırdığı Abed karakteri başlı başına bir fenomen; pop kültürü referanslarını bir savunma mekanizması olarak kullanan, ama aynı zamanda dizinin meta anlatısının en keskin sesi olan bu karakter, izleyiciyle neredeyse doğrudan konuşuyor. Community'yi özel kılan şey, türün sınırlarını sürekli zorlayan ve bunu yaparken hiç şımarıklık hissettirmeyen yapısı. Spaghetti western'lere, zombi korku filmlerine, belgesellere ve hatta animasyona yapılan göndermeler, birer gösteriş değil; aksine karakterleri daha da derinleştiren araçlar olarak işlev görüyor. Dizi hem bir parodi hem de parodinin ötesinde bir şey: Yalnızlık, ait olma isteği ve insan bağlarının gücü üzerine samimi bir meditasyon. Altı sezon ve yüz on bölüm boyunca bu dünyaya girip çıkmak, bazı izleyiciler için bir alışkanlığa, hatta bir sığınağa dönüşüyor. Nedenini anlamak için başlamak yeterli.