Gotham şehrinin karanlık sokaklarından yükselen o ikonik müzik temasıyla başlar her şey. Art Deco mimarisi ve noir gölgelerle örülü bu kasvetli metropol, 1992'de televizyon ekranlarına taşındığında animasyon dünyası için bir dönüm noktası yaşandı. Bruce Timm ve Eric Radomski'nin yarattığı bu yapım, çocuklara yönelik çizgi dizi kalıplarını yerle bir ederek bambaşka bir şey önerdi: psikolojik derinliği olan, ahlaki sorularla dolu ve gerçek bir sinematik vizyona sahip bir süper kahraman hikâyesi. Kevin Conroy'un o eşsiz sesiyle hayat bulan Batman, bilinen süper kahraman arketipinin çok ötesine geçiyor. Pelerini altında taşıdığı yük sıradan değil; geceleri şehri koruyan bu figür, aynı zamanda kendi iç dünyasıyla de derin bir hesaplaşma içinde. Yapım, iyilik ve kötülük arasındaki çizgiyi muğlaklaştırarak izleyiciyi rahatsız edici ama bir o kadar çekici sorularla baş başa bırakıyor. Gotham'ın efsanevi düşmanları burada yalnızca birer engel değil; her biri kendi trajedisini taşıyan, kökenlerini merak ettiren, zaman zaman empati bile uyandıran karakterler olarak karşımıza çıkıyor. Serinin en büyük başarılarından biri, her bölümü kendi içinde tamamlanmış bir kara film gibi kurgulamasıdır. Dedektif hikayeleri, psikolojik gerilim ve aksiyon bir arada işlenirken atmosfer hiçbir zaman aksamıyor. Gotham, neredeyse canlı bir karakter gibi soluk alıyor; karanlık köşeleri, ıslak asfaltı ve sisin arasında kaybolan siluetleriyle her sahneye ağırlığını katıyor. Dört sezon ve seksen beş bölüm boyunca süren bu yolculuk, sadece bir süper kahraman macerasının çok ötesine uzanıyor. Akıl sağlığı, suç, adalet ve insan doğasının karmaşıklığı gibi temalar, hiçbir zaman yüzeysel kalmadan işleniyor. Pek çok eleştirmen ve hayran tarafından tüm zamanların en iyi animasyon yapımlarından biri olarak gösterilen bu dizi, aynı zamanda DC animasyon evreninin de temel taşını oluşturdu. Bugün ilk kez izleyenler için bile zamanı aşmış bir yapım söz konusu. Çünkü Gotham'ın gece yüzü, bir kez gördükten sonra kolay kolay akıldan çıkmıyor.