1985 yılı, Batı dünyasında anime kavramının henüz tam olarak oturmadığı, Japon animasyonunun yalnızca meraklıların takip ettiği bir dönemdi. Tam da bu dönemde ekranlara gelen Robotech, birden fazla Japon animasyon serisini tek bir anlatı çatısı altında harmanlayarak hem bir çığır açtı hem de nesiller boyu sürecek bir hayran kitlesinin temelini attı. Hikâye, dünyaya çarpan gizemli bir uzay gemisiyle başlar ve insanlığın bu teknolojiyi çözümleme çabasıyla ivme kazanır. Ancak bu çaba beraberinde kaçınılmaz bir sonucu getirir: savaş. Robotech, yüzeyde dev robotlar ve uzay savaşları barındıran bir bilim kurgu serisi gibi görünse de özünde çok daha köklü sorularla boğuşur. Kimlik nedir, sevgi bir savaşın ortasında var olabilir mi, ve insanlık kendini koruma güdüsüyle mi yoksa yok etme dürtüsüyle mi şekillenir? Bu sorular, her bölümde sezdirilir ama hiçbir zaman doğrudan söylenmez; izleyici bu yanıtları karakterlerin gözlerinde, kararlarında ve kayıplarında bulur. Serinin en güçlü yanlarından biri, karakterlere yaklaşım biçimidir. Robotech, kahramanlarını yüceltmek yerine onları kırılganlıklarıyla sunar. Aşklar bitmez mutlulukla noktalanmaz, kahramanlar her savaştan zaferle çıkmaz ve bazı vedalar kalıcıdır. Bu gerçekçilik, 1985 standartlarında Batılı animasyon seyircisi için gerçek anlamda sarsıcıydı; çünkü o dönemin Amerikan çizgi film anlayışı böyle bir duygusal derinliği nadiren göze alırdı. Üç sezon boyunca farklı nesillerin ve farklı savaşların anlatıldığı yapı, Robotech'e neredeyse epik bir roman niteliği kazandırır. Her sezon kendi içinde tamamlanmış hissi verse de temalar birbirini besler, evren genişledikçe anlam katmanlanır. Müzikler, ses tasarımı ve o döneme özgü animasyon estetiği bugün izlendiğinde bile nostaljik bir sıcaklık taşır. Ama Robotech'i zamansız kılan şey nostalji değil, anlattığı şeyin özündeki evrensellik. Savaşın, sevginin ve hayatta kalmanın ne anlama geldiğini merak eden herkes için bu seri, ekrana her oturuşta yeni bir şey fısıldar.