1930'ların New York'u, duman ve yağmurla boğulmuş karanlık sokaklarıyla zaten başlı başına bir karakter gibidir. Büyük Buhran'ın gölgesinde ezilen bir şehir, umutsuzluğun ve ahlaki belirsizliğin tam ortasında bir sahne. İşte bu atmosferin içine, siyah-beyaz bir dünyanın en sıra dışı kahramanını yerleştirmek hem cesur hem de son derece doğru bir tercih. Spider-Noir, alışılageldik süper kahraman anlatılarından köklü biçimde ayrılıyor. Burada devasa bütçeli yıkım sahneleri ya da rengarenk kostümlü kalabalıklar yok. Bunun yerine; yorgun, küskün ve geçmişiyle hesaplaşmaktan kaçan bir adamın sessiz dramı var. Nicolas Cage, bu rolü neredeyse kaçınılmaz bir uyumla üstleniyor. Onun yorgun sesi ve ağır bedeni, karakterin taşıdığı ağırlıkla örtüşerek dizi boyunca tuhaf ve büyüleyici bir uyum yaratıyor. Serinin en büyük gücü, türler arasındaki dengeyi ustalıkla kurmasında yatıyor. Bir yanda klasik film noir geleneğinin tüm göstergeleri var: özel dedektif, tehlikeli kadın, çözülmesi güç suçlar ve ahlaki gri alanlar. Öte yanda ise Marvel evreninin getirdiği mitolojik boyut, bu karanlık dünyanın içinde kendine özgün bir yer buluyor. İki katman birbiriyle çelişmek yerine birbirini besliyor; sonuç olarak ortaya ne saf bir süper kahraman dizisi ne de sıradan bir dönem draması çıkıyor. Yaratıcı Oren Uziel, her bölümü neredeyse kendi içinde tamamlanan ama büyük resme bağlı bir yapboz parçası gibi kurgulamış. Sekiz bölümlük bu ilk sezon, acelesiz ilerleyen ritmiyle izleyiciyi sürüklüyor; her dava yeni bir kapı aralıyor, her kapı daha derin bir karanlığa açılıyor. Lamorne Morris ve Li Jun Li gibi isimlerin katkılarıyla kadro, ana karakterin çevresinde zengin ve inandırıcı bir dünya örüyor. Siyah-beyaz görsel tercih, nostaljik bir heves değil bilinçli bir dil. Her kare, o dönemin baskısını, yoksulluğunu ve umutsuz direncini hissettiriyor. Örümcek maskesinin ardındaki adamın kim olduğu sorusu ise dizinin gerçek meselesi. Güç sahibi olmak, geçmişten kaçmayı kolaylaştırmıyor; tam tersine, o geçmişi daha görünür kılıyor.