Hayatın getirdiği yükleri taşıyan, düzensiz ve çalkantılı bir varoluşun içinde bile bazı insanlar evreni farklı görür. Morgan bu insanlardan biri; üç çocuğun tek başına sorumluluğunu üstlenmiş, Los Angeles'ın gürültüsünde ayakta kalmaya çalışan, görünürde sıradan ama zihinsel olarak son derece sıra dışı bir kadın. Onun dünyayı algılayış biçimi, çoğu insanın gözünden kaçan bağlantıları, kalıpları ve ayrıntıları neredeyse refleks gibi yakalıyor. Bu yeti bir lütuf mu, yoksa bir yük mü? Dizi boyunca bu sorunun ağırlığı hiç eksilmiyor. Kaitlin Olson, bu karakteri hem gülünç hem de derin hissettiren nadir yeteneklerden biriyle canlandırıyor. Daha çok komedi alanında tanınan Olson, burada bambaşka bir boyut açıyor; kuralsız, kimi zaman yorucu, ama bir o kadar da büyüleyici bir enerji sergiliyor. Karşısında Daniel Sunjata'nın oynadığı deneyimli, prosedüre bağlı dedektif ise tam bir denge unsuru. Bu iki karakterin birlikte oluşturduğu kimya, dizinin omurgasını taşıyor; birbirinden bu kadar farklı iki insanın aynı amaca doğru yürümesi, hem gerilim hem de tuhaf bir ısınma yaratıyor. The Good Place ve Marslı gibi çok farklı türlerde iz bırakmış yaratıcı Drew Goddard'ın imzası, diziye belirgin biçimde yansıyor. Suç ve gizem türünün klişelerine yaslanmak yerine, Goddard'ın kurgusunda insani çatlaklar öne çıkıyor. Cinayetler ve soruşturmalar bir çerçeve sunuyor elbette, ama asıl anlatılan şey bu çerçevenin içinde yaşayan insanlar, onların hataları, bağlantıları ve birbirlerine verdikleri beklenmedik anlamlar. Fransız yapımı HPI'den uyarlanan bu dizi, kaynağına olan borcunu açıkça kabul ederken Los Angeles'ın ruhuna ve Amerikan televizyonunun temposuna özgü bir his yaratmayı başarıyor. Tek ebeveynlik, toplumsal baskı ve entelektüel yalnızlık gibi temalar, polisiye gerilimin altından usulca yüzeye çıkıyor. İzleyiciyi, zekânın her zaman işleri kolaylaştırmadığını; aksine bazen insanı daha da karmaşık bir yere sürüklediğini hatırlatan bu yapım, türünün en tatmin edici örneklerinden biri olarak öne çıkıyor.