Boston'da bir adli tıp ofisinde geçen bu dizi, ölümlerin ardındaki gerçeği bulmayı meslek değil, neredeyse takıntı haline getirmiş bir kadının hikâyesini anlatıyor. Jordan Cavanaugh, keskin zekâsıyla ve hiçbir otoriteye boyun eğmeme refleksiyle tanınan bir adli tıp uzmanı. Çocukluğunda annesini kaybetmesinin bıraktığı derin iz, onu her cesede sanki kişisel bir hesap sormak istercesine yaklaştırıyor. Bu iç çatışma, diziyi salt bir polisiye prosedürün çok ötesine taşıyor. Jill Hennessy, Jordan karakterine o denli gerçekçi ve katmanlı bir performans koyuyor ki izleyici kendini kurgusal bir dünyada değil, gerçek bir soruşturmanın içinde hissediyor. Karakterin hem mesleki hem kişisel hayatındaki sürtüşmeler, her bölümü yalnızca bir vakadan ibaret olmaktan çıkarıyor. Miguel Ferrer'in canlandırdığı sert ama adil amir figürü, Jordan'ın pervasızlığıyla birleşince ekrandaki gerilimi sürekli canlı tutuyor. Crossing Jordan, adli bilim dünyasını popüler kültüre taşıyan ilk yapıtlardan biri olarak dönemin television ortamında önemli bir yer edindi. CSI gibi daha klinik ve teknik bir bakış açısı sunan yapımların aksine, bu dizi insan unsurunun hiçbir zaman arka plana atılmamasını seçiyor. Ölüm burada bir bulmaca parçası değil; geride kalan insanların acısı, adalet arayışı ve bazen de sistemin kendi içindeki çürümüşlüğü üzerine kurulu bir anlatı zemini sunuyor. Dizinin altı sezon boyunca nefesini kesmeden devam etmesinin temel sırrı bu denge. Bir yanda titizlikle kurgulanmış adli soruşturmalar, öte yanda karakterlerin birbirinden kopuk ama bir o kadar bağlantılı kişisel hikayeleri. Jerry O'Connell, Steve Valentine, Ravi Kapoor ve Kathryn Hahn'ın oluşturduğu yardımcı kadro, dizinin atmosferini hem ağırlaştırıyor hem de zaman zaman nefes aldıracak anlık hafifliklerle dengeliyor. Suç dramalarına ilgi duyan izleyiciler için Crossing Jordan, türün kalıplarını takip eden ama kalbini karakterlerde bırakan nadir yapımlardan biri. Her soruşturma aslında Jordan'ın kendi geçmişiyle yüzleşmesinin bir yansıması; bu yüzden her vaka çözüldüğünde tam anlamıyla bir rahatlama değil, ama bir sonraki soruya zemin hazırlayan tuhaf bir tatmin hissi yaşanıyor.