On üç yaşında bir çocuğun cinayet şüphelisi olarak gözaltına alınması, bir ailenin hayatını yerle bir etmekle kalmaz; aynı zamanda toplumun yüzüne tutulmuş bir ayna gibi çalışır. Stephen Graham ve Jack Thorne'un birlikte yarattığı bu dört bölümlük mini dizi, hem biçim hem de içerik açısından son yılların en cesur yapımlarından biri olarak öne çıkıyor. Her bölümün tek çekimde kaydedilmesi, seyirciyi hikâyenin içine fiziksel bir şiddetle çekip alıyor. Kurgu masasının sunduğu nefes alma anları yok; sahneler akar, karakterler konuşur, sessizlikler konuşmaktan ağır basar. Bu teknik tercih bir gösteriş değil, bilinçli bir tercih: Kaçacak yer bırakmamak. Dizinin asıl meselesi cinayetin kendisi değil, o cinayeti mümkün kılan koşullar. Sosyal medya çağında büyüyen erkek çocuklarının maruz kaldığı zehirli ideolojiler, Andrew Tate gibi figürlerin dijital dünyada yarattığı tahribat, zorbalık, ötekileştirme ve utandırma kültürü... Adolescence, tüm bunları bir suç draması çerçevesinde ama hiç didaktik olmadan ele alıyor. Ebeveynlik, suçluluk, öfke ve anlayamamanın çaresizliği üzerine son derece dürüst bir yapım. Ailenin yaşadığı çöküşü izlemek hem yürek parçalayıcı hem de düşündürücü. Seyirciyi rahatsız etmekten çekinmiyor; ama bu rahatsızlık tam da hissedilmesi gereken şey. Gençlik meselelerini gerçekten önemseyen izleyiciler için zorunlu izleme listesinin başına yazılacak türden.