Josh Scherer'in sunuculuğunu üstlendiği bu özgün yapım, son yemek geleneğini bir kültürel ayna olarak kullanıyor. Ölüm ilamı çıkmış mahkumların infazdan önce talep ettiği son yemek fikrinden ilham alan format, konuklarına son kez masa başına oturma şansı verilseydi ne yiyeceklerini soruyor. Kulağa sıradan gelen bu soru, aslında insanın özüne dair son derece derin bir kapı aralıyor. Yemek seçimi hiçbir zaman yalnızca bir tercih meselesi değil. Birinin son sofrasında yer alan tabak, çocukluğunun tadını, kaybettiği birinin ellerini, bir şehrin kokusunu ya da kimliğinin çekirdeğini taşıyor. Scherer bu gerçeği ustalıkla kullanıyor; samimi ve rahat bir konuşma ortamı yaratarak konuklarını nostalji, kimlik ve anlam üzerine düşünmeye yönlendiriyor. Program, reality ve talk türlerinin kesişiminde konumlanıyor ancak her ikisinin de kalıplarını aşıyor. Gösterişli bir stüdyo sunumu ya da yarışma heyecanı yok ortada; bunun yerine insanın kendisiyle yüzleştiği, gereksiz süslemelerden arındırılmış bir sohbet var. Yüksek TMDB puanı da izleyicinin bu samimiyete verdiği yanıtın somut göstergesi. İki sezon boyunca yüzden fazla bölümle süregelen yapı, yemek kültürünü bir araç olarak kullanan içerikler arasında en tutarlı ve özgün örneklerden biri olarak öne çıkıyor. Midenizdeki açlıktan çok kalbinizdeki boşluklara dokunan bir prodüksiyon.