Chicago'nun işçi sınıfı mahallelerinden yükselen bu dizi, Amerikan televizyonunun en cesur ve en dürüst aile portrelerinden birini sunuyor. İngiliz yapımı orijinalinden ilham alarak yola çıkan ancak zamanla kendi sesini bulan Shameless, on bir sezon boyunca izleyiciyi hem güldürüp hem de derinden sarstı. Gallagher ailesi, toplumun gözünden kaçan bir köşede, faturalar, borçlar ve hayatta kalma refleksleriyle örülü bir gündelik ritim içinde yaşıyor. Frank Gallagher, William H. Macy'nin olağanüstü performansıyla hayat bulan baba figürü olarak ekrana yansıyor; ama bu baba, çocukları için güvenli bir liman değil, çoğu zaman en büyük tehlike kaynağı. Altı kardeşin omuzlarına yüklenen sorumluluk, çocukluklarını çalarken onları aynı zamanda inanılmaz derecede dayanıklı, kurnaz ve birbirlerine bağlı bireyler haline getiriyor. Dizinin kalbi, büyük kardeş Fiona'nın sessiz fedakarlığında atıyor. Ama Shameless yalnızca bir kişinin mücadelesi değil; her kardeşin kendi iç dünyasında yaşadığı çatışmaları, kimlik arayışlarını ve küçük zaferlerini eşit bir özenle işliyor. Jeremy Allen White'ın canlandırdığı Lip karakteri başta olmak üzere her isim, sezon ilerledikçe katman katman açılıyor ve izleyici bu insanlara rağmen değil, tam da kusurları yüzünden bağlanıyor. Dizi komediyi hiçbir zaman bir kaçış olarak kullanmıyor. Güldürü burada acının içinden fışkırıyor; bir sahne sizi kahkahaya boğarken bir sonraki sizi tam anlamıyla susturuyor. Bu denge, Shameless'ı sıradan bir "işlevsel olmayan aile" anlatısından ayıran en önemli özellik. Yoksulluk, bağımlılık, ihmal ve yalnızlık gibi ağır temalar, melodrama kaçmadan ve gerçekliği şekerleme bir dile büründürmeden ekrana taşınıyor. On bir sezon boyunca zirveye çıktığı ve kimi zaman yorgunluk hissettirdiği anlar oldu elbette. Ancak en iyi dönemlerinde Shameless, televizyonun nadiren ulaşabildiği bir ham gerçeklik duygusu sunuyor. Gallagherlerin hikayesi sona erdiğinde geride bıraktığı his, bir aileden ayrılmanın hüznüdür; kusurlu, çılgın ve bir o kadar da tanıdık bir aileden.