İtalyan televizyon dünyasının kendi kendini yediği o tuhaf döngüyü gözler önüne sermek için yola çıkan Boris, 2007 yılından bu yana hem bir kült yapıt hem de bir sektör manifestosu olarak ayakta duruyor. Dört sezon boyunca izleyiciyi ucuz bir tıbbi dramanın çekimlerinin arkasına davet eden bu dizi, aslında çok daha büyük bir şeyin —medyanın, sanatın ve ticaretin birbirini nasıl aşındırdığının— hikâyesini anlatıyor. Sete yeni adım atan bir stajyerin gözlerinden aktarılan bu dünya, ilk bakışta kaotik ve absürt görünüyor. Yönetmen masasındaki kırık hayaller, oyuncuların egolarının yarattığı sessiz savaşlar, senaristlerin yıllardır tekrar ettikleri klişelere duydukları yorgun bağlılık ve yapımcıların "kalite"ye değil "seyirci sayısı"na baktıkları anlık kararlar... Tüm bunlar, Boris'in mizahının hammaddesi. Ancak bu mizah yalnızca güldürmek için değil, tam da güldürürken bir yerlere dokunmak için var. Francesco Pannofino'nun canlandırdığı René Ferretti karakteri, bu dünyanın hem kahramanı hem kurbanı. Yıllar içinde sistemin içine çekilen ama bir köşesinde hâlâ bir şeyler yapmak isteyen biri. Onun etrafında dönen karakterlerin her biri, İtalyan televizyonunun —ve belki de genel olarak kitle iletişim araçlarının— farklı bir yüzünü temsil ediyor. Kimi zaman acımasızca, kimi zaman şefkatle çizilen bu portreler, dizinin tonunu hiç kaybetmeden ilerlemesini sağlıyor. Boris'i özel kılan şeylerden biri, hicvini asla ham ve kaba bırakmaması. Her skeç, her sahne arkası anekdotu, sistematik bir gözlemden besleniyor. İzlerken gülersiniz ama o gülüşün altında bir rahatsızlık hissi de büyür. Çünkü anlatılan şeyler tanıdık gelir —sadece İtalya'ya değil, ekran karşısında oturan herkese. Dört sezonu boyunca hem sektörün hem de toplumun dönüşümünü izleyen Boris, belki de en güçlü yanını tam burada gösteriyor: Zamanla birlikte değişiyor, ama hiçbir zaman yalnızca döneminin ürünü olmuyor. 2007'de başlayan o çekim, bugün hâlâ devam ediyor gibi hissettiriyor. Ve belki de bu yüzden bir kez girilen bu set, bir daha terk edilmek istenmiyor.