1980'ler Amerikası, bugünden bakıldığında neredeyse masalsı bir dönem gibi görünür. Cep telefonu yoktur, sosyal medya yoktur, her şey daha gürültülü ama bir o kadar da samimi ve doğrudandır. Pennsylvania'nın vasat bir mahallesinde yaşayan Goldberg ailesi, işte tam da bu dönemi hem gülünç hem de şefkatle yansıtmayı başarır. Ailenin en küçüğü olan Adam'ın bakış açısından izlediğimiz bu sitcom, sıradan bir nostalji gösterisi olmanın çok ötesine geçer. Küçük Adam'ın kamerasına yansıyan hayat; kardeş kavgaları, aşırı koruyucu bir annenin seviyle örülmüş baskısı, asık suratlı ama yüreği yumuşak bir baba ve tüm ailenin pusulası konumundaki sevimli büyükbabanın varlığıyla dolar taşar. Tüm bu figürler, izleyicide hem kahkaha hem de tuhaf bir sıcaklık duygusu uyandırır; çünkü her biri, kendi ailesinden tanıdık bir yüzü çağrıştırır. Wendi McLendon-Covey'nin hayat verdiği Beverly karakteri, dizinin tartışmasız kalbi ve dinamosu. Sınır tanımayan annelik sevgisinin hem komik hem rahatsız edici hem de derinden tanıdık boyutlarını öyle ustalıkla sergiler ki, izleyici zaman zaman kendini "Bu benim annem mi?" diye düşünürken bulur. Öte yandan Troy Gentile ve Hayley Orrantia, kardeşlik dinamiklerini o kadar gerçekçi bir enerjiyle yansıtır ki ekranda gördükleriniz kurgu olmaktan çıkıp neredeyse belgesel bir his uyandırır. Dizi, salt bir dönem yeniden canlandırması olarak değil, bir ailenin birbirini nasıl sevebildiğinin, birbirini nasıl delirtebildiğinin ve tüm bunlara rağmen nasıl bir arada kalabildiğinin hikâyesi olarak okunmalı. 80'lerin pop kültürüne yapılan göndermeler bu zemini renklendirir; ama esas mesele, zamanın değil insanların değişmediğini hatırlatmaktır. On sezon boyunca ayakta kalabilmek, ciddi bir izleyici bağlılığının kanıtıdır. The Goldbergs, her bölümde güldürürken farkında olmadan bir şeylere dokunur. Komedi kisvesi altında aile olmayı, büyümeyi ve geride bırakılanları anlatır. Hafif görünür, ama izledikten sonra bir süre içinizde kalır.