Türk televizyon tarihinin belleğine kazınmış yapıtlardan söz ederken Bizimkiler'i geçmemek neredeyse imkânsız. 1989'dan 2002'ye uzanan on üç yıllık yayın serüveniyle, on beş sezon ve dört yüz elliden fazla bölümle ekrana gelen bu dizi, bir apartmanın duvarları arasına sığdırdığı insan manzarasıyla nesiller boyu hafızalara yerleşti. Hikâyenin can damarı, sıradan bir İstanbul apartmanında iç içe yaşayan yedi farklı ailenin gündelik hayatı. Yöneticiden kapıcıya, muhtaçtan varlıklıya uzanan bu renkli tabloda asıl gerilimi yaratan ise Sabri Bey ile kapıcı Cafer arasındaki bitmez tükenmez çekişme. Sabri, her şeyi denetim altında tutma sevdasıyla apartmanı adeta küçük bir devlet gibi yönetmeye çalışırken, Cafer bu düzeni sürekli çiğner; küçük çıkarlar, dalavereler ve kurnazlıklarla kendi dünyasını kurar. İkisinin her bölümde yeniden alevlenen sürtüşmesi, dizinin belkemiğini oluşturur. Bizimkiler'i salt bir komedi olarak tanımlamak eksik kalır. Durum komedisinin kalıplarını kullansa da özünde toplumsal bir ayna taşır; mahallenin dayanışmasını, çatışmasını, kıskançlığını ve sıcaklığını olduğu gibi yansıtır. İzleyici kendinden bir parça, tanıdık bir komşu, duyduğu bir ses bulur o apartmanın koridorlarında. Bu tanışıklık hissi, diziyi onlarca yıl boyunca ekran başında tutan asıl büyü olmuştur. Yalçın Yelence'nin kaleminden çıkan bu yapıt, Türk televizyonculuğunun mihenk taşlarından biri olmayı hâlâ sürdürüyor.