Amerikan televizyon tarihinin en uzun soluklu ve etkili geç gece programlarından biri olan bu yapı, yalnızca bir talk show olmaktan çok öte bir kültür fenomenine dönüşmeyi başardı. David Letterman'ın CBS ekranlarında yirmi iki yıl boyunca sürdürdüğü bu yolculuk, geç gece televizyonunun ne olabileceğini ve nasıl bir sanat formuna evrilebileceğini yeniden tanımladı. Letterman'ı diğer talk show sunucularından ayıran şey, kurallara uymayı hiçbir zaman kendine zorunluluk saymamış olmasıdır. Samimi olmayan her şeye karşı içgüdüsel bir tiksintiyle donanmış bu adam, onlarca yıl boyunca hem izleyicisini hem de konuklarını rahat alanlarının dışına çekmeyi başardı. Stüdyo seyircisini şaşkına çeviren anlık doğaçlamalar, hazırlıklı malzemeye duyulan açık güvensizlik ve her şeyle alay edebilme cesareti, programın imzasını oluşturdu. Bu açıdan bakıldığında, her bölüm biraz farklı bir deneyim sundu; bazı geceler beklenmedik bir derin söyleşiye sahne oldu, bazı geceler ise saf absürd komedinin şöleti yaşandı. Paul Shaffer liderliğindeki ev bandı yalnızca müzikal bir eleman değil, programın duygusal barometresiydi. Alan Kalter'ın abartılı anonsları, gece yarısı televizyonunun kendisine duyduğu ince ironiyi yansıtıyordu. Her şey bilinçli bir biçimde kurulmuş, ama aynı zamanda anlık ve canlı hissettiriyordu. 22 sezon ve 4.000'i aşkın bölümle bu yapı, yalnızca konuklarıyla değil, zamanın kendisiyle de konuştu. Politika değişti, kültür dönüştü, dünya alt üst oldu; ama programın tonu daima kendine özgü bir tutarsızlık içindeydi; hem sert hem nazik, hem eleştirel hem eğlenceli. Letterman'ın sahneye her çıkışında taşıdığı o hafif tedirginlik ve pişkinlik karışımı, izleyiciye şunu hissettiriyordu: Burada her şey olabilir. Televizyon tarihini gerçekten anlamak isteyenler için bu program bir referans noktasıdır. Gülmek için değil, gülmenin nasıl bir düşünce eylemi olabileceğini görmek için izlenmeye değer bir miras.