Kimlik nedir? Bizi biz yapan genlerimiz mi, yoksa yaşadığımız hayat mı? Orphan Black, bu soruyu bilim kurgunun olanaklarıyla harmanlayarak beş sezon boyunca izleyicinin zihnine kazıyan, türünün en cesur yapıtlarından biri olarak öne çıkıyor. Hikâye, hayatta kalmak için her yolu mubah sayan, düzensiz ve sert bir yaşam süren Sarah Manning'in bir metro istasyonunda beklenmedik bir anla karşılaşmasıyla başlıyor. Gözlerinin önünde intihar eden kadın, Sarah'ya sanki bir aynaya bakmış gibi hissettiriyor. Bu tekinsiz benzerlik onu derin ve tehlikeli bir sırrın içine çekiyor; öyle bir sırra ki ucu nereye uzandığı baştan tahmin edilemiyor. Yapının en çarpıcı yanı kuşkusuz Tatiana Maslany'nin performansı. Tek bir oyuncunun birbirinden tamamen farklı kişilikleri, aksanları ve duygusal dünyaları bu denli inandırıcı biçimde canlandırması, televizyon tarihinde ender görülen bir ustalık örneği. Maslany her karaktere o kadar derin bir özgünlük kazandırıyor ki zamanla hangisini izlediğinizi unutabiliyorsunuz. Orphan Black yalnızca bir klonlama hikâyesi değil; öjenik, bilimsel etik, beden üzerindeki kontrol ve özgür irade gibi meselelerle hesaplaşan bir yapıt. Gerilim ile duygusal derinliği dengeli tutan senaristler, izleyiciyi hem bağımsız birer birey olarak klonların kaderini merak ettiriyor hem de sistematik bir tahakkümün nasıl işlediğini sorgulatıyor. Aksiyon dolu ilerleyişinin arkasında oldukça güçlü bir felsefi omurga var.