Hollywood'un altın çağında bir zamanlar herkes onu tanıyordu. Ekranlarda parladı, seyirci kitlelerini güldürdü, sevildi. Sonra o ışık söndü — ya da belki hiç bu kadar parlak değildi. BoJack Horseman, tam da bu soruyu soruyor: Geriye ne kalır bir insanın parlaklığından, gösteriş bittikten sonra? Raphael Bob-Waksberg imzalı bu Netflix yapımı, ilk bakışta sıradan bir yetişkin animasyonu gibi görünebilir. İnsanlarla yan yana yaşayan antropomorfik hayvanların kalabalıklaştırdığı renkli bir Hollywood tasvirini, bol şakayı ve absürt mizahı görürsünüz. Ama birkaç bölüm içinde serinin altındaki derin çukuru fark edersiniz — ve o çukurdan bir türlü çıkamazsınız. Dizi, bağımlılık, depresyon, narsizm ve pişmanlık gibi ağır temaları şaşırtıcı bir dürüstlükle ele alıyor. BoJack, hem komik hem de acı veren bir karakter; sevilmek için her şeyi yapıyor ama sevilmeye değer olmak için neredeyse hiçbir şey yapmıyor. Bu çelişki, diziyi sıradan bir karakter analizinin çok ötesine taşıyor. Çevresindeki karakterler — her biri kendi hayatının baskısıyla boğuşan insanlar — hikâyeye derinlik katarken BoJack'ın tek başına bir ada olmadığını da acımasızca hatırlatıyor. Animasyon formatı, burada bir kaçış kapısı değil; tam tersine, gerçekçiliği pekiştiren bir araç. Çizgi roman estetiğinin arkasına saklanan o parlak renklerin, o gülen yüzlerin içinde son derece insani bir ıstırap var. Dizi zaman zaman öylesine beklenmedik anlarda gerçeğin ta kendisine dönüşüyor ki ekranın başında kendinizi duraksarken buluyorsunuz. Will Arnett, BoJack'a hem karizmatik hem de yorgun bir ses veriyor. Aaron Paul ve Alison Brie de kendi karakterlerinin yalnızca destekleyici figürler olmadığını, bağımsız birer hikâye taşıdığını hissettiriyor. Her sezon, öncekinin üzerine inşa ederek büyüyor ve bu birikim altıncı sezona gelindiğinde gerçekten ağır bir yüke dönüşüyor. Nihilizmi mizahla harmanlayan, varoluşsal sorular soran ama kolaya kaçmayan bu dizi; sadece eğlendirmek için değil, iz bırakmak için yapılmış.