Matt Groening'in adını duyan herkes önce Sarı Aile'yi, yani The Simpsons'ı düşünür. Ancak Groening, 1999 yılında bambaşka bir evren inşa etti; daha karanlık, daha melankolik ve belki de çok daha cesur bir evren. Futurama, ilk bakışta sıradan bir animasyon komedisi gibi görünebilir; renkli karakterler, absürt durumlar, bolca eğlence. Ama yüzeyin hemen altında, insanlığın geleceğine dair son derece keskin ve düşündürücü bir ayna tutuyor. Hikâye, günümüzden bin yıl ileriye sıçrayan ve bu sıçrayışla birlikte kendi dönemine yabancılaşan bir adam etrafında şekilleniyor. Ait olmadığı bir çağda ayakta kalmaya çalışmanın verdiği o tuhaf, bazen acı bazen gülünç his, dizinin duygusal omurgasını oluşturuyor. Tek gözlü Leela'nın kimlik arayışı, sinik ve bencil görünen ama beklenmedik anlarda insani bir sıcaklık taşıyan robot Bender'ın varlığı ise bu omurgaya et ve kemik katıyor. Karakterler birbirinden ne kadar farklı olursa olsun, hepsinin içinde yalnızlıkla, ait olamamakla hesaplaşan bir yan var. Futurama'yı özellikle kılan şeylerden biri, bilim kurgunun en iddialı temalarını — varoluş, ölümlülük, yapay zeka, toplumsal eşitsizlik, çevresel çöküş — hiçbir zaman vaaz verir gibi işlememesi. Bunları bazen tek bir bölümün içine ustaca yerleştiriyor; siz gülerken bir anda boğazınızda bir şeyler düğümleniyor. Dizi, bu dengeyi kurabilen son derece nadir yapıtlardan biri. Eleştirmenler yıllar boyunca Futurama'yı hak ettiği ölçüde değerlendiremedi; ilk yayınlandığında erken iptal edildi, sonra izleyici baskısıyla geri döndü, defalarca veda etti ve her seferinde bir şekilde yeniden var oldu. Bu direniş hikâyesi de dizinin ruhuna ne kadar uyuyor: Bitmeyi reddeden, geleceğe ısrarla bakan bir yapıt. On bir sezon ve yüz altmış dörtten fazla bölümle uzun bir yolculuk sunuyor. Ama bu yolculuğun en iyi yanı, sizi sadece güldürüp bırakmıyor. Bazen gece yarısı bir bölümün sonunda ekrana boş boş bakarken kendinizi farklı sorular sorarken buluyorsunuz. Ve o sorular, iyi bir bilim kurgunun size verebileceği en değerli şey.