Gece geç saatlerin siyasi pusulası olmak kolay bir iş değildir. Hem güldürmek hem düşündürmek, hem eğlendirmek hem de bir dönemin ruhunu yakalamak — Stephen Colbert, tam on yıldır her gece bu dengeyi kurmanın peşinde. New York'un kalbindeki efsanevi Ed Sullivan Tiyatrosu'ndan yayımlanan bu program, yıllar içinde sıradan bir geç gece şovunun çok ötesine geçmeyi başardı. Colbert, burada kendisine biçilmiş bir rol değil, gerçek kimliğini sahneye taşıyor; keskin zekâsını, derin kültürel birikimiyle harmanladığı siyasi yorumlarla buluşturuyor. Amerikan televizyonunun belki de en hareketli ve tartışmalı dönemlerinde ekrana gelen program, izleyicisine hem nefes aldıracak bir mizah hem de zamanın ruhunu okumaya yarayan bir mercek sunuyor. Colbert'in siyasi hicvi, sizi rahatsız edecek kadar doğru, güldürecek kadar ustaca kurgulanmış bir yapıya sahip. Politikacılarla, entelektüellerle, sanatçılarla yürüttüğü söyleşiler çoğu zaman beklenen kalıpların dışına çıkıyor; gerçek bir merak ve dürüstlük hissiyle renkleniyor. Karşısındaki konuktan gerçekten bir şeyler öğrenmek isteyen birinin samimiyeti var bu konuşmalarda. Programın ruhunu tamamlayan bir diğer unsur ise Julliard mezunu Jon Batiste'in müzikal varlığı. Batiste'in enerjisi, şovun tonunu belirleyen sessiz ama güçlü bir güç işlevi görüyor; gerilimi dağıtıyor, coşkuyu katlıyor. On bir sezon boyunca 1800'ü aşkın bölümle ekranda kalan bu yapım, siyasi iklimin her değişiminde yeniden şekillendi, kendini güncelledi. Bazı geceleri keskin ve acımasız, bazı geceleri alçakgönüllü ve duygusal bir çizgide ilerliyor. Bu çeşitlilik, programı hem tutarlı hem de sürprizlerle dolu kılıyor. Amerikan gece televizyonunun nabzını tutmak isteyenler, ya da sadece dünyayı biraz daha gülerek anlamlandırmaya çalışanlar için bu şov, salt bir eğlence programından çok daha fazlasını vaat ediyor.