Görünürde son derece sıradan bir lise öğrencisi olan Shigeo Kageyama, sınıfın en silik, en fark edilmez ismidir. Arkadaşları onu "Mob" diye çağırır; bu kelime Japonca'da tam da arka planda kalan, göze çarpmayan insan anlamına gelir. Ancak bu sessiz ve duygularını belli etmekte zorlanan genç, aslında türünün en güçlü esper'larından biridir. Telekinezi başta olmak üzere inanılmaz doğaüstü yeteneklere sahip olan Mob, bu gücünü kontrol altında tutmak için duygularını bastırmayı öğrenmiştir. Çünkü içindeki duyguların yüzde yüze ulaştığı anlarda ne olacağını kimse bilemez. ONE imzalı bu manga uyarlaması, süper güç temelli hikayelere alışık izleyiciler için beklenmedik bir yerde duruyor. Mob Psycho 100, aksiyonu bir araç olarak kullanan ama özünde büyüme, kimlik arayışı ve insanın kendisiyle yüzleşmesi üzerine kurulu son derece katmanlı bir yapıt. Mob'un doğaüstü yetenekleri, hikayenin asıl çatışmasını değil; aksine gerçek çatışmanın metaforunu oluşturuyor. Güçlü olmak ile iyi insan olmak arasındaki fark, bu serinin belkemiğini oluşturuyor. Sahte bir ruh bilimci olan Reigen Arataka ile girdiği ilişki, dizinin hem en komik hem de en düşündürücü boyutunu oluşturuyor. Mob'u "üstat" olarak gören bu ilişki, yüzeysel bir mentor-öğrenci bağının çok ötesine geçiyor ve zamanla bambaşka bir anlam kazanıyor. Studio Bones'un ellerinden çıkan görsel dil, seriyi diğer tüm yapımlardan ayıran en belirgin özelliklerden biri. Özellikle güç patlamalarındaki soyut, neredeyse empresyonist animasyon tarzı; izleyiciyi adeta bir görsel çılgınlığa sürüklüyor. Ancak bu gösteriş, hiçbir zaman hikayenin önüne geçmiyor. Mob Psycho 100, izlerken hem güldürüyor hem derin bir hüzne sürüklüyor hem de insanı kendine bakmasını sağlıyor. Gücün değil, samimiyetin kahramanı yaptığı bu genç karakterle kurulan empati, diziyi sıradan bir shounen deneyiminin çok ötesine taşıyor. Üç sezon boyunca tutarlı biçimde yükselen bu yapı, Japon animasyonunun son yıllarında üretilen en bütünlüklü eserler arasında rahatça yer alıyor.