Guillermo del Toro'nun adını duymak bile başlı başına bir kalite garantisi sayılabilir. Usta yönetmen ve senarist, karanlık masalları gerçeklikle iç içe geçirme konusundaki eşsiz yeteneğini bu kez animasyon dünyasına taşımış; ortaya çıkan şey hem çocukları hem de yetişkinleri derinden etkileyen, katmanlı ve cesur bir yapıt olmuş. Arcadia, ilk bakışta sıradan bir Amerikan kasabasıdır. Sakin sokakları, tanıdık yüzleri ve tekdüze günlük hayatıyla tam anlamıyla bir arka plan görevi görür. Ancak bu görünüşün aldatıcı olduğu çok geçmeden anlaşılır. Kasabanın altında, insan gözünden gizlenmiş devasa ve karmaşık bir dünyanın varlığı, her şeyi alt üst eder. Bu gizli gerçeklikle yüzleşmek zorunda kalan genç bir çocuğun omuzlarına yüklenen sorumluluk, dizinin duygusal çekirdeğini oluşturur. Dizi, klasik büyüme hikâyelerinin özünden beslenir; kimlik arayışı, cesaret, dostluk ve fedakârlık gibi evrensel temalar her bölümde kendini hissettirir. Ama del Toro bu temaları şeker kaplı, kolay sindirilebilir bir paket içinde sunmaz. Karakterler gerçekten acı çeker, hatalar yapar, kayıplar yaşar. Bu dürüstlük, diziyi benzerlerinden ayıran en önemli unsurlardan biridir. Görsel dil de son derece etkileyicidir. Trol dünyasının mimarisi, renk paleti ve yaratıkların tasarımı, del Toro'nun sinematik evreninden tanıdık o gotik büyüyü taşır. Karanlık ve tehditkar olabilecek bir estetik, ustaca dengelenmiş bir mizah anlayışıyla yumuşatılmış; böylece ortaya hem heyecan verici hem de sıcak bir atmosfer çıkmıştır. Üç sezon boyunca genişleyen evreni, dizi yalnızca kendi başına var olmaz; Tales of Arcadia serisinin ilk halkası olarak sonraki yapımlara zemin hazırlar. Bu da her bölümü izlerken büyük bir tablonun parçalarını yerleştirdiğiniz hissini uyandırır. Sekiz buçuğun üzerinde seyreden TMDB puanı boşuna değil. Kimi zaman kalbi sıkıştıran, kimi zaman kahkaha attıran, kimi zaman da gerçek bir tehlike hissi yaratan bu yapım, animasyonun yaş sınırı tanımayan bir sanat formu olduğunu bir kez daha kanıtlıyor.