On dokuzuncu yüzyılın kırsal Kanada'sında geçen bu dizi, Lucy Maud Montgomery'nin efsanevi romanından ilham alarak bambaşka bir derinlikte hayat buluyor. Ekrana taşınan pek çok klasik uyarlamanın aksine, bu yapım karakterin iç dünyasına cesurca iniyor; yalnızca nostaljik bir dönem draması sunmakla yetinmiyor, çok daha sert ve çok daha samimi bir şey anlatıyor. Anne'nin dünyası, ilk bakışta yeşil tepelerle ve çiçek kokularıyla bezenmiş masum bir taşra masalı gibi görünüyor. Ancak küçük Avonlea kasabasına adım atar atmaz anlaşılıyor ki bu hikâye, bir kızın yaşadığı zorlukları romantize etmek yerine yüzleşmeyi seçiyor. Yetiştirme yurtlarında geçen ve izler bırakan bir çocukluktan gelen Anne Shirley, hiçbir şeyi olmadığı hâlde sahip olduğu en güçlü silahla ayakta duruyor: hayal gücü ve sönmez bir yaşam sevinci. Amybeth McNulty'nin performansı, diziyi sıradan bir uyarlamanın çok ötesine taşıyan unsurların başında geliyor. Onun canlandırdığı Anne, hem kırılgan hem dayanılmaz derecede güçlü; her sahnede o ince dengeyi bozmadan taşıyor. Yanı sıra Geraldine James ve R.H. Thomson'ın ustaca işlediği Marilla ve Matthew karakterleri, "aile" kavramının kan bağından çok daha geniş bir şey olduğunu anlatıyor. Bu üçlünün ekrandaki ilişkisi, diziyi izleyen herkes için beklenmedik bir sıcaklık yaratıyor. Yaratıcı Moira Walley-Beckett, tempoyu bilinçli tutuyor. Hikâye ilerledikçe dönemin toplumsal meselelerine, önyargılarına ve dışlanmışlık temalarına da değiniliyor; ne var ki bunlar hiçbir zaman ağır bir yük gibi hissettirmiyor. Aksine, genç bir zihnin dünyayı anlamlandırma çabasının doğal bir parçası olarak akıp gidiyor. Dizi, büyüme hikâyelerinin özünde ne yattığını hatırlatıyor: ait olmak, sevilmek ve kendini bulmak. Üç sezon boyunca bu arayışa tanıklık etmek, izleyiciyi hem coşturuyor hem zaman zaman derin bir hüzne sürüklüyor. Bittiğinde yalnızca bir hikâye izlemiş gibi değil, birinin büyümesine gerçekten eşlik etmiş gibi hissediyorsunuz. Bu his, iyi anlatıcılığın en saf işareti.