Büyümek zaten başlı başına karmaşık bir süreçtir; ama dünyanın işleyişini çoğu insandan farklı biçimde deneyimleyen biri için bu süreç bambaşka bir anlam kazanır. Atypical, otizm spektrumunda yer alan on sekiz yaşındaki Sam Gardner'ın hikâyesiyle başlar; ancak zamanla çok daha büyük ve evrensel bir soruya dönüşür: Gerçekten kim olduğumuzu nasıl keşfederiz? Sam'in ilk aşkı yaşama, bağımsız kararlar alma ve sosyal dünyayı deşifre etme çabası, dizinin hem eğlenceli hem de derinden düşündürücü omurgasını oluşturuyor. Ama Atypical'ı sıradan bir büyüme hikâyesinden ayıran şey, bu yolculuğun yalnızca Sam'e ait olmaması. Sam'in attığı her adım, etrafındakileri de kendi korkularıyla, arzularıyla ve sorularıyla yüzleşmeye zorluyor. Annesi, babası, kız kardeşi — hepsi Sam'in değişimiyle birlikte sarsılıyor ve izleyici zamanla şunu fark ediyor: Aslında hiç kimse "tipik" değil. Robia Rashid'in yarattığı bu yapım, hassas bir konuyu ne aşırı dramatize ederek ne de yüzeysel bırakarak ele alıyor. Sam'in bakış açısından kurulan dünya, otizmin bir "engel" olarak değil, farklı bir varoluş biçimi olarak gösterildiği nadir anlatılardan biri. Karakterin Antarktika'ya olan tutkusu, zihnindeki düzenli ama kırılgan sistemler, insanları okumaya çalışırken sergilediği içten çaba — bunların hepsi izleyicide hem gülümseme hem de derin bir empati uyandırıyor. Keir Gilchrist'in Sam rolündeki performansı, karakteri karikatürize etmeden özgün kılıyor. Jennifer Jason Leigh ise anneliğin yükünü ve güzelliğini aynı anda taşıyan bir yorumla dikkat çekiyor. Dizi ilerledikçe LGBTİ+ temalar, kimlik arayışları ve çift taraflı bağımlılık ilişkileri de hikâyeye organik biçimde dahil oluyor; hiçbir konu zorlamayla değil, karakterlerin doğal akışıyla yüzeye çıkıyor. Dört sezon boyunca tutarlı bir duygu derinliğini korumak, her yapının becerebileceği bir şey değil. Atypical bunu başarıyor; çünkü anlattığı şey sonuçta hepimizin ortasında durduğu o kırılgan an: Hem ait olmak hem de kendimiz olmak arasındaki ince çizgi.