Banliyönün sakin ve tekdüze yaşamı, pek çok kadın için görünmez bir hapishaneye dönüşebilir. Faturaların bitmediği, minnetin hiç gelmediği ve emeğin görmezden gelindiği bir hayatın içinde sıkışıp kalan üç yakın arkadaş, bir gün beklenmedik bir karar alır. Beth, Ruby ve Annie; sorumlu, fedakâr ve "iyi" kadın rolünün altında ezilirken artık yeter diyerek sahneye çıkar. Ellerindeki oyuncak silahla girdikleri market soygunu, onlar için küçük bir çıkış kapısı gibi görünse de bu ilk adım, geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcına işaret eder. Dizi, suç türünün bilinen kalıplarını alıp orta sınıf suburban hayatın gerçeklikleriyle ustaca harmanlıyor. Burada silah tutan eller, karanlık geçmişli erkeklere değil; okul toplantılarına giden, market alışverişi yapan, sıradan hayatlar süren kadınlara ait. Bu çelişki, Good Girls'in en büyük gücü. Gülünç ve gergin arasında gidip gelen tonu, izleyiciyi karakterlerin yanlış kararlarına rağmen onların yanında tutmayı başarıyor. Christina Hendricks, Retta ve Mae Whitman üçlüsü arasındaki kimya, diziyi ayakta tutan en sağlam unsur. Birbirinden farklı bu üç kadın, hem birbirini hem de izleyiciyi inandırıyor. Kartel dünyasının giderek içine çeken atmosferi, ev hanımı estetiğiyle iç içe geçince ortaya son derece özgün bir his çıkıyor. Sıradan hayatın ne kadar hızlı karmaşıklaşabileceğini gösteren Good Girls, dört sezon boyunca gerilimini düşürmeyen nadir dizilerden biri.