Paris'in dar sokaklarında, taş kaldırımların ve eski apartmanların arasında gizlenmiş bir dünya var. Rue Broca — yani Broca Sokağı — sıradan bir Parisli semtinin adı gibi görünse de burada her şey görüldüğü kadar sıradan değil. Bu animasyon dizisi, Fransız yazar Pierre Gripari'nin çocuklar için kaleme aldığı masallardan ilham alarak hayata geçirilmiş ve Paris'in ruhunu büyüye dönüştüren nadir yapıtlardan biri haline gelmiş. 1996 yapımı bu dizi, klasik masal geleneğini modern bir şehir atmosferiyle harmanlıyor. Cadılar, devler, konuşan hayvanlar ve sıradan çocuklar aynı sokakta, aynı hayatın içinde bir arada var oluyor. Ama buradaki büyü, Disney'in parlak dünyasından ya da Grimm masallarının kasvetli ormanlarından farklı bir yerde duruyor. Rue Broca'nın büyüsü daha samimi, daha çıplak ve bir o kadar da gerçek hissettiriyor. Paris'in kendisi adeta bir karakter gibi işlev görüyor; dizi, bu şehrin dokusunu hem fon hem de anlam katmanı olarak kullanıyor. Her bölümün yaklaşık on üç dakika sürmesi, hikâyelerin özlü ama doyurucu biçimde kurgulanmasını zorunlu kılmış. Bu kısa soluklu format, çocukların dikkatini canlı tutarken büyüklerin de kolaylıkla içine çekilebildiği bir ritim yaratıyor. Masallar yalnızca iyi kötüye karşı çıkar gibi basit bir ahlak dersi vermekle yetinmiyor; aksine, insan doğasının küçük tuhaflıklarına, korkularına ve arzularına ince bir mizahla ayna tutuyor. TMDB'de 8.5 gibi yüksek bir puanla değerlendirilen bu yapım, yıllar içinde Fransa'da nostaljik bir kült statüsü kazanmış. Bir kuşağın çocukluğuna sinen o sıcak, biraz hüzünlü ama umut dolu masal havasını taşıyor. Animasyon estetiği belki çağdaş yapımlara kıyasla mütevazı kalıyor, ancak bu sadelik dizinin samimiyetini güçlendiriyor. Rue Broca'ya bir kez adım atan, oranın kendine has havasından kolayca çıkamıyor. Çünkü burada anlatılan masallar, yalnızca çocuklar için değil — unutmayı seçenler için de yazılmış gibi duruyor.