Kolombiya edebiyatının en güçlü ve en acı karakterlerinden biri olan Rosario Tijeras, televizyon dünyasında yeniden hayat bulduğunda yalnızca bir adaptasyon olmaktan çok öteye geçti. Jorge Franco'nun aynı adlı romanından uyarlanan bu dizi, Medellín'in karanlık sokaklarından doğan bir kadının hikâyesini anlatırken aynı zamanda Latin Amerika'nın derin sosyal yaralarına da dokunuyor. Bárbara de Regil'in başrolde nefes kesen bir performansla canlandırdığı Rosario, hem kurban hem de av olan bir karakter. Yoksulluk, şiddet ve hayatta kalma güdüsünün şekillendirdiği bu genç kadın, izleyiciyi sürekli bir ikileme sürüklüyor: Ona acımak mı gerekir, yoksa onu anlamak mı? Bu sorunun yanıtı hiçbir zaman kolay gelmiyor, çünkü Rosario siyah-beyaz bir anlatının içine sığdırılamayacak kadar gerçek ve çelişkili bir figür. Dizi, telenovela formatının duygusal yoğunluğunu korurken ciddi toplumsal meseleleri de görmezden gelmiyor. Uyuşturucu kaçakçılığı, ataerkillik, sınıf çatışması ve kadına yönelik şiddet gibi temalar, melodramatik bir çerçevede sunulsa da hiçbir zaman hafife alınmıyor. Beş sezon boyunca süregelen bu soluksuz yolculuk, izleyiciyi Rosario'nun dünyasına öyle derin çekiyor ki karakterin her kararı, her hatası ve her zaferi izleyicide içgüdüsel bir tepki uyandırıyor. Görsel dil açısından da dizi, Latin Amerika yapımlarının en etkileyici örneklerinden biri olmaya aday. Medellín'in hem görkemli hem de tehlikeli atmosferi, kameranın gözünde bir şehirden çok bir kaderin sahnesi gibi yansıtılıyor. Müzik seçkisi ve ritim duygusu da bu atmosferi pekiştiren unsurlar arasında öne çıkıyor. TMDB'de 7.7 gibi oldukça güçlü bir puanı hak eden bu yapım, salt bir aşk-nefret-entrika sarmalından ibaret değil. Rosario Tijeras, seyircinin vicdanına seslenen, sorgulatan ve uzun süre zihinlerde yankı bırakan türden bir anlatı sunuyor. Şiddetin içinde filizlenen bir yaşam iradesini, bu denli çarpıcı ve insani bir biçimde aktarabilmek ise her dizinin başarabileceği bir şey değil.