Hafıza hem bir lanet hem de bir sığınak olabilir. Onur Saylak'ın kaleme aldığı Şahsiyet, bu ikircikli gerçeği olağanüstü bir ustalıkla işleyerek Türk dizi tarihinde gerçek anlamda bir kırılma noktası oluşturuyor. Hikâyenin merkezinde Agâh Beyoğlu var; yıllarca adliyede memurluk yapmış, şimdi ise İstanbul'un gürültüsü içinde sessizce eriyip giden bir adam. Kızı uzaklarda, eşi çoktan gitmiş, geriye kalan yalnızca Beyoğlu'nun loş sokaklarında sürdürülen ıssız bir hayat. Ta ki Alzheimer teşhisiyle her şey değişene kadar. Ancak dizi bu noktada sıradan bir hastalık dramına dönüşmek yerine çok daha karanlık ve cesur bir yola sapıyor; unutmanın, ahlaki hesapların silinmesi için nasıl bir kapı aralayabileceğini sorguluyor. Haluk Bilginer, Agâh'ı öyle bir derinlikle canlandırıyor ki izleyici bu adamın içindeki çatışmayı neredeyse fiziksel olarak hissediyor. Suç mu, vicdan mı, adalet mi, intikam mı; Şahsiyet bu soruları hiçbir zaman kolay cevaplara teslim etmiyor. Erdal Özyağcılar'ın canlandırdığı dedektif karakteriyle örülen gerilim ise diziye klasik bir suç hikâyesinin çok ötesinde, varoluşsal bir ağırlık katıyor. Çekimler İstanbul'u alışılmışın dışında, neredeyse yabancılaştırıcı bir şekilde yansıtıyor. Şehrin kalabalığı içindeki yalnızlık teması hem görsel dil hem de dramatik yapıyla bütünlüklü biçimde işleniyor. Uluslararası platformlarda da yankı uyandıran bu yapım, Türk televizyon dramacılığının ne denli güçlü bir anlatı potansiyeli taşıdığının kanıtı niteliğinde.