Aşklı bir katil mı, yoksa sevginin karanlık yüzü mü? Cevap, bakış açısına göre değişiyor; işte bu yüzden You, izleyiciyi yıllardır derinden rahatsız etmeye devam ediyor. New York'un kalabalık sokaklarında bir kitapçının rafları arasında başlayan bu hikâye, ilk bakışta sıradan bir aşk hikâyesi gibi görünebilir. Ancak You'nun asıl ustalığı tam da burada saklı: romanın yorumlandığı biçimiyle Joe Goldberg'in dünyasını, onun gözünden aktarması. Kitaplara tutkuyla bağlı, zeki ve karizmatik bu genç adamın iç sesi o kadar ikna edici, o kadar mantıklı ve hatta zaman zaman o kadar insancıl bir tonda konuşuyor ki izleyici kendini farkında olmadan bu sesin tarafında buluyor. Ve tam o anda, yapımın kurduğu büyük tuzak kapanıyor. Penn Badgley, kariyerinin en tanımlayıcı rolünde Joe'ya öyle bir derinlik katıyor ki karakter; hem ürpertici hem de kaçınılmaz biçimde ilgi çekici oluyor. Çocukluk yaralarının gölgesinde şekillenen bu karakter, sevgiyi bir sahiplik biçimine, ilgiyi bir kontrol mekanizmasına dönüştürüyor. Sosyal medyanın, şehir hayatının ve modern ilişkilerin sunduğu tüm araçları kendi karanlık iç dünyasının hizmetine koşuyor. Dizi, yalnızca bir gerilim ya da suç hikâyesi olmakla kalmıyor; romantik ilişkilere dair sorgulatıcı sorular da soruyor. Sınır ile ilgi arasındaki çizgi nerede? Bir ilişkide kendini feda etmek ile kimliğini yok etmek arasındaki fark ne? Kadın karakterler, dizinin ilerleyen sezonlarında bu sorulara farklı boyutlar kazandırıyor ve hikâye her sezon yeni bir coğrafyaya, yeni bir obsesyona taşınarak kendini yeniliyor. Beş sezon boyunca tempo hiç düşmüyor; gerilim, kara mizah ve psikolojik derinlik birbirini ustaca besliyor. Greg Berlanti ve Sera Gamble'ın yarattığı bu evren, izleyiciyi salt bir gözlemci olarak bırakmıyor; onu da bu karanlıkla yüzleşmeye zorluyor. Suça ortak olmanın nasıl bir şey olduğunu, belki de ilk kez bu kadar içeriden hissettiriyor. You, rahatsız etmek için tasarlanmış bir yapım. Ve bu rahatsızlığı bu kadar zarif biçimde sunması, onu unutulmaz kılıyor.