Lise koridorlarında kimsenin görmediği bir kız hayal ettiğinizi düşünün; üstelik bu hayal değil, gerçek. Sakuta Azusagawa tam da böyle tuhaf bir anla yüzleşir: Okul kütüphanesinde, etrafındaki hiç kimsenin farkında olmadığı bir tavşan kostümüyle dolaşan Mai Sakurajima'yı görür. Mai, bir zamanlar herkesin tanıdığı genç bir aktristir; ancak artık adeta görünmezdir, hem mecazi hem de gerçek anlamda. Buradan açılan hikâye, "Ergenlik Sendromu" adı verilen ve yalnızca gençleri etkileyen gizemli bir olguyu merkeze alır. Bu sendrom; baskı, yalnızlık, kimlik bunalımı ve çevrenin yarattığı ağır duygusal yükün somutlaşmış hâli gibidir. Dizi, fantastik unsurlarını yalnızca görsel bir süsleme olarak kullanmaz; aksine her olağanüstü olayı, karakterlerin iç dünyasındaki çatlakların dışa vurumu olarak kurgular. Bu yaklaşım, izleyiciyi hem düşündürür hem de derinden etkiler. Sakuta alışılmadık bir kahraman profili çizer. Sinizminin altında gerçek bir empati taşır ve karşısına çıkan her insanın sorununa sırtını dönmez. Dizi ilerledikçe bu özelliği onu hem sevimli hem de inandırıcı kılar. Mai ile gelişen ilişki ise abartısız, doğal ve samimi bir romantizmi yansıtır; duygusal yoğunluğunu çığlık atmak yerine sessizliğin içinde kurar. Deniz kıyısı şehrinin dingin ama melankolik atmosferi, anlatıya eşlik eden müzikle bütünleşerek izleyicide uzun süre silkinemeceği bir his bırakır.