Ergenliğin tam ortasında olmak zaten başlı başına bir kaos — ama buna kontrol edilemeyen, tehlikeli ve henüz anlaşılamamış bir güç de eklendiğinde ortaya çıkan şey, hem gülünç hem de derinden sarsıcı bir hikâyeye dönüşüyor. Sophia Lillis'in hayat verdiği Syd, sıradan bir lise öğrencisi olmaktan çok uzak. Taşındığı yeni kasabada kendini yabancı hisseden, duygularını bir günlüğe döken, dünyayla arasına mesafe koymayı tercih eden bu genç kız; içindeki fırtınanın sadece hormonal değil, çok daha fiziksel ve yıkıcı bir boyutu olduğunu yavaş yavaş keşfeder. Dizi, bu keşif sürecini ne bir kahraman hikâyesi olarak sunar ne de doğrudan bir korku anlatısı olarak. Tam ortada bir yerde durur ve bu belirsizlik onun en büyük gücüdür. Jonathan Entwistle, Charles Forsman'ın grafik romanından uyarladığı bu kısa ama etkili sezonda, süper güç kavramını bambaşka bir mercekten ele alıyor. Buradaki olağanüstü yetenek bir armağan değil; bastırılmış öfkenin, söylenemeyen duyguların ve kimliğini henüz tanımlayamamış bir gencin iç dünyasının dışavurumu. Bu açıdan dizi, X-Men estetiğini bir büyüme hikâyesinin içine başarıyla sindiriyor. Wyatt Oleff'in canlandırdığı Stanley ile kurulan arkadaşlık, dizinin duygusal omurgasını oluşturuyor. İki karakter arasındaki kimya hem eğlenceli hem de kırılgan; izleyiciyi güldürürken bir anda derinden etkiliyor. Dizinin karanlık komedi tonu da bu dengeyle ayakta duruyor: Bazen acı verici derecede gerçekçi, bazen ise absürt biçimde komik. Seksenler estetiğinden ilham alan görsel dili, müzik seçimleri ve o nostaljik ama çarpıcı atmosferiyle I Am Not Okay with This, izleyiciyi hem geçmişe hem de çok tanıdık bir iç dünyaya çekiyor. Yalnızlık, kimlik arayışı, aşkın getirdiği kırılganlık ve toplumsal baskı — bunların hepsi tek bir genç kızın bedeninde toplanıyor ve bir noktada patlamak zorunda kalıyor. Sadece yedi bölüm olmasına karşın dizi, bazı uzun soluklu yapıların veremediği yoğunluğu sunuyor. Syd'in hikâyesi yarım kalıyor olabilir; ama bıraktığı iz silinmesi zor türden.