Marvel evrenini on yıllar boyunca besleyen asıl soru belki de hiç bu kadar açık sorulmamıştı: Ya her şey farklı olsaydı? İşte bu basit ama sonsuz derinlikteki soru, What If...?'ı sıradan bir süper kahraman animasyonundan çok daha fazlası yapıyor. Dizi, Marvel Sinematik Evreni'nin tanıdık kırılma noktalarını ele alıyor ve her birinde küçük bir ayrıntıyı değiştirerek bambaşka gerçekliklerin kapısını aralıyor. Sevdiğiniz karakterler burada tanıyacağınız ama aynı zamanda tanımakta güçlük çekeceğiniz biçimler alıyor. Bu karşılaşmanın yarattığı o tuhaf his, dizinin en büyük cazibesi. Bir sahneye baktığınızda hem nostaljik hem de derinlemesine yabancı bir his kapıyor insanı; sanki aşina olduğunuz bir anının aynasına bakıyorsunuz, ama ayna hafifçe çarpıtılmış. Jeffrey Wright'ın sesiyle hayat bulan Gözetmen karakteri, tüm bu hikayeleri birbirine bağlayan felsefi bir köprü işlevi görüyor. Müdahale etmeden izlemek üzere yemin etmiş bu kadim varlık, izleyiciyle aynı konumda duruyor aslında; her şeye tanıklık ediyor ama olayların içine çekilmemek için direniyor. Bu kurgusal çerçeve, diziye şaşırtıcı derecede insani bir derinlik katıyor. Animasyon dili de bu özgürlüğü sonuna kadar kullanıyor. Canlı aksiyon formatının fiziksel kısıtlamalarından azade olan yapım, görsel açıdan çok daha cesur seçimler yapabiliyor. Bazı bölümler karanlık ve ağır bir ton taşırken bazıları neredeyse masalsı bir hafifliğe bürünüyor. Bu ritim değişikliği başlangıçta alışılması güç gelse de zamanla dizinin en güçlü özelliklerinden biri haline geliyor. Antoloji formatı sayesinde her bölüm kendi içinde tam bir hikaye sunuyor, ancak sezonlar ilerledikçe bu hikayelerin birbirinden gerçekten bağımsız olmadığını fark ediyorsunuz. Çoklu evren fikri yalnızca bir kurgu aracı değil; kimlik, kader ve seçimin ağırlığı üzerine düşündüren gerçek bir tematik çerçeve olarak işlev görüyor. Marvel hayranları için tanıdık anların yeniden yorumlanması başlı başına büyük bir keyif kaynağı. Ama evrenle henüz tanışmamış izleyici için bile What If...?, "ya olmasaydı" sorusunun ne denli güçlü bir hikaye anlatım aracı olabileceğini gösteren özgün bir yapıt olarak duruyor.