Bazı hikâyeler, insanın kırık taraflarına ayna tutmaktan çekinmez. Güney Kore yapımı bu dizi de tam olarak öyle bir cesaretle karşımıza çıkıyor; ruh sağlığını şeker kaplamalı bir romantizme kurban etmek yerine, yaraları olduğu gibi göstermeyi tercih ediyor. Psikiyatri kliniğinde bakıcı olarak çalışan Moon Kang Tae, hayatını otizm spektrumunda olan ağabeyine adamış, yorgun ama yılmayan bir adam. Sevgi lüksü yoktur onun için; her şey sorumluluk, her gün bir sonrakinin hazırlığı. Ta ki antisosyal kişilik bozukluğuyla tanımlanmış, keskin dilli ve acımasız görünen çocuk kitabı yazarı Go Mun Young hayatına girene kadar. İki insan, birbirinden ne kadar farklı olursa olsun, aynı derinlikteki acıyı taşıyabilir; dizi bu gerçeği hem sarsıcı hem de şefkatle işliyor. Karanlık peri masallarından ilham alan görsel diliyle dizi, masumiyetle travmayı iç içe geçiriyor. Her bölümün başında anlatılan küçük masallar, karakterlerin iç dünyasına açılan birer kapı gibi işlev görüyor. Bu yapı, izleyiciyi hem büyülüyor hem de rahatsız ediyor; tam da öyle hissettirmesi gerektiği gibi. Kim Soo-hyun ve Seo Ye-ji arasındaki kimya, klişe romantizmin çok ötesine geçiyor. İkili, birbirini "düzelten" değil, birbirinin yanında "var olmayı öğrenen" iki insan olarak ekranda gerçek anlamda soluk alıyor. İyileşmenin ne kadar karmaşık, ne kadar sabır isteyen ve ne kadar da güzel bir süreç olduğunu hatırlatıyor.