Büyümek zaten başlı başına yeterince zorlu bir süreçken, bir de kendinin kim olduğunu anlamaya çalışmak... İşte Love, Victor tam da bu ikili yükü omuzlarında taşıyan bir gencin hikâyesini anlatıyor; hem de öyle bir incelikle ki izleyici zaman zaman ekrana baktığında kendi gençliğinin izlerini görebiliyor. "Love, Simon" filminin evreninde geçen bu dizi, o dünyayı daha da derinleştirerek televizyon formatına taşıyor. Ancak buradaki Victor, Simon'dan çok farklı bir noktada duruyor. Yeni bir şehir, yeni bir okul, yeni bir hayat... Ve tüm bunların ortasında henüz kendisiyle bile tam olarak yüzleşememiş bir genç. Aile baskısı, kültürel kökenin getirdiği beklentiler ve ergenliğin kaotik ritmi bir araya gelince Victor'un yolculuğu, izleyiciyi yer yer güldürürken yer yer boğazına düğüm atıyor. Dizi, LGBTQ+ temalarını ele alırken ne aşırı dramatize ediyor ne de meselenin ağırlığını küçümsüyor. Victor'un iç dünyasındaki çatışmayı seyirciye aktarma biçimi son derece samimi; sıradan bir lise draması gibi görünen sahnelerin altında derin bir duygusal katman yatıyor. Bu denge, Elizabeth Berger ve Isaac Aptaker'ın yazarlık anlayışını özellikle değerli kılıyor. Michael Cimino başrolde, karaktere hem kırılganlığını hem de direncini başarıyla yansıtıyor. Yanındaki kadro da hikâyeyi tek bir karakterin gölgesinde bırakmıyor; her karakter kendi problemleriyle, kendi büyüme sancısıyla hayat buluyor. Bu sayede dizi, yalnızca bir kimlik keşif hikâyesi olmaktan çıkıp gerçek bir topluluk portresine dönüşüyor. Üç sezon boyunca temposu hiç düşmeyen, her bölümünde bir sonrakini merak ettiren yapısıyla Love, Victor; özellikle gençlere hitap ediyor gibi görünse de çok daha geniş bir kitleye dokunan bir dizi. Çünkü anlattığı şey aslında herkesin bir biçimde yaşadığı şey: kendine dürüst olabilme cesaretiyle hesaplaşmak. Bunu TMDB'de 8.6 gibi güçlü bir puanla karşılık bulan bir yapımın başarması ise tesadüf değil, titiz bir hikâye anlatıcılığının ürünü.