Kimi filmler vardır, anlatacağı şeyi sözcüklere değil mekânlara, mevsimlere ve sessizliğe emanet eder. Kim Ki-duk'un bu şaheseri de tam olarak öyle bir deneyim sunuyor. Güney Kore'nin ıssız bir dağ gölünde, suyun ortasında yüzen küçük bir tapınak... İşte tüm hikâye bu yalıtılmış, neredeyse masalsı mekânda şekilleniyor. Yaşlı bir Budist rahip ile onun yanında yetişen küçük çocuk, dünyanın geri kalanından kopuk bu adacıkta birlikte yaşıyor. Rahip, öğretilerini zorla değil; günün akışı, doğanın ritmi ve yaşananların ağırlığı aracılığıyla aktarıyor. Film, başlığının da ele verdiği üzere dört mevsim üzerine kurulu bir döngü olarak ilerliyor. Her mevsim, çocuğun farklı bir yaşam evresine tekabül ediyor: masumiyet, arzu, acı, arınma ve yeniden başlangıç. Kim Ki-duk, bu yapıyı kullanarak hem bireysel bir büyüme hikâyesi hem de varoluşun kendisine dair felsefi bir meditasyon sunuyor. Diyalog son derece kısıtlı tutulmuş; yerine görüntünün kendisi konuşuyor. Gölün sabah sisindeki yansımalar, dökülen yapraklar, donmuş suyun altından sızan ışık... Her kare bilinçli bir sessizlikle yüklü. İzleyicide bıraktığı his, bir filmden çıktıktan sonra değil; uzun bir meditasyondan döner gibi huzurlu ama içten içe sarsılmış bir hal. Budizm'in döngüsel zaman anlayışını ve karmik sorumluluğu bu denli zarif işleyen az sayıda yapıttan biri olduğunu söylemek hiç de abartı olmaz.