Evrenin sonu deyince akla genellikle tek bir dünya gelir. Ama ya tehdit, varoluşun kendisine yönelikse? Ya kaybedilecek olan yalnızca bir gezegen değil, tüm gerçeklikse? DC animasyon evreninin Tomorrowverse serisi, bu soruyu merkeze alarak çıkıyor karşımıza. Jeff Wamester'ın yönettiği bu yapım, çizgi roman tarihinin belki de en kökten sarsıcı hikâyelerinden biri olan "Crisis on Infinite Earths"ü beyazperdeye taşıyor. 1985 yılında George Pérez ve Marv Wolfman tarafından kaleme alınan orijinal eser, DC evrenini sonsuza dek değiştirmişti. Şimdi o epik yıkım ve direniş hikâyesi, modern animasyon diliyle yeniden nefes alıyor. Yapımın en dikkat çekici yanı, yarattığı ölçek hissi. Tek bir şehri ya da gezegeni kurtarmak değil söz konusu olan; çok sayıda paralel evreni, farklı zaman çizgilerini ve tüm bu boyutlarda yaşayan varlıkları tehdit eden bir antimadde fırtınası karşısında durabilmek. Bu boyutta bir tehdit, kahramanları yalnızca fiziksel değil, var oluşsal bir sınava tabi tutuyor. Superman ne kadar güçlü olursa olsun, Flash ne kadar hızlı koşarsa koşsun, bazı tehditler güç hesabının çok ötesinde bir anlam taşır. Matt Bomer, Jensen Ackles, Darren Criss ve Stana Katic gibi isimlerin seslendirmesiyle hayat bulan karakterler, bu olağanüstü baskı altında şaşırtıcı biçimde insani kalabiliyor. Çok evrenli yapılar zaman zaman karakterleri birer sembol ya da arketipe indirgeyebilir; burada ise kahramanların kendi iç hesaplaşmaları, tehdidin gölgesini daha da ağırlaştırıyor. Görsel dil, serinin alışılmış animasyon estetiğinden bir adım öteye geçmeye çalışıyor. Antimadde dalgasının yarattığı kaos sahneleri, renk paleti ve ritim açısından gerilimi iyi taşıyor. Gizemli Monitor figürünün hikâyeye nasıl dahil edildiği ise izleyicide hem büyülenme hem de tedirginlik uyandıracak türden. Hikâye üç bölümlük bir serinin yalnızca ilk halkasını oluşturduğundan, bu film bir son değil bir başlangıç niteliği taşıyor. Cevap vermekten çok soru sormayı, kapatmaktan çok açmayı tercih eden bir anlatı yapısı bu. Gerçekliğin kıyısında, kahramanların bile tutunmakta güçlük çektiği o noktada bırakıyor izleyiciyi. Ve tam da bu yüzden devamını beklemeyi kaçınılmaz kılıyor.