1920'lerin sonunda Adriyatik'in güneşli kıyılarında geçen bu Miyazaki klasiği, aslında tam anlamıyla bir ütopya ve melankolinin birlikteliği. Bir zamanlar insan olan, gizemli bir lanet yüzünden domuz suratıyla yaşamaya mahkûm olmuş yorgun savaş gazisi Porco Rosso; geçmişinden kaçan, yalnızlığı bir kalkan olarak kullanan ve yine de uçmaktan vazgeçemeyen biri. Fasizmin yükselişte olduğu İtalya'yı terk etmiş, kendini Adriyatik'in tenha adaları ile eski dostu Gina'nın barı arasındaki bir limbo'ya hapsetmiştir. Miyazaki burada savaş, kahramanlık ve varoluş üzerine çok daha derin sorular sorar; ama bunu asla ağır bir dille yapmaz. Filmin tonu uçuk, zarif ve zaman zaman esprili olsa da altında ciddi bir hüzün akar. Porco Rosso bir kaçış hikâyesidir; sadece düşman uçaklardan değil, insanlıktan, geçmişten ve belki de kendinden kaçışın hikâyesi. Karakterin domuz yüzü, bilinçli bir metafor olarak orada durur; ama film bunu hiçbir zaman şablona dönüştürmez, yorumlamayı izleyiciye bırakır. Görsel dil, Adriyatik'in turkuaz sularını ve akşam güneşini neredeyse elle tutulur kılacak kadar güçlüdür. Uçuş sahneleri Miyazaki'nin bu araca duyduğu gerçek aşkın yansımasıdır ve ekrana vuran o özgürlük hissi bulaşıcıdır. Hem nostaljik hem de zamansız bir eser olarak, kendine özgü melankolisiyle uzun süre akılda kalır.