Müziğin bazen sözcüklerin yapamadığını yaptığı olur; yıkılan bir şeyi onarmaz ama taşıyabilir hale getirir. Japon anime dünyasının son yıllarındaki en dokunaklı yapımlarından biri olan bu film, tam da o gerçeği merkeze alarak kurgulanmış bir müzik ve aşk hikâyesi sunuyor. Kısa manga serisinden uyarlanan televizyon animasyonunun ardından gelen bu sinema uzantısı, yaklaşık bir saatlik süresiyle oldukça yoğun bir duygusal yolculuk vaat ediyor. Hikâye, bir liseli gençlerin oluşturduğu küçük ama tutkulu bir müzik grubunun etrafında şekilleniyor. Ancak odak noktası yalnızca müzik değil; karakterlerin geçmişlerinde bıraktıkları izler, birbirlerine duydukları çekimler ve bu duyguları ifade edip edememenin getirdiği ağır sessizlik. Yapım, boys' love türünün kalıplarına yaslanırken onları aşmayı başarıyor. Karakterler arasındaki ilişkiler, yüzeysel bir romantizmin çok ötesinde; kayıp, suçluluk ve yeniden var olma çabası gibi evrensel duygularla iç içe geçiyor. Bu nedenle hikâye yalnızca belirli bir izleyici kitlesine değil, insan bağlarının kırılganlığını hissedebilecek herkese hitap ediyor. Yönetmen Hikaru Yamaguchi, karakterlerin iç dünyasını dışa vurmak için müziği bir araç olarak son derece ustaca kullanıyor. Performans sahneleri, filmin duygusal doruk noktaları olarak tasarlanmış; izleyicinin o ana kadar biriktirdiği her şeyi tek bir çarpışmada hissedebileceği anlar yaratılmış. Animasyonun görsel dili de bu ruh haline hizmet ediyor; renk paleti ve çizgi kalitesi, karakterlerin içsel durumlarıyla tutarlı bir bütün oluşturuyor. Seslendirme kadrosu ise bu duygusal ağırlığı taşımakta son derece başarılı. Her karakterin sesi, onun bastırdığı ya da ifade etmeye çalıştığı şeyin bir yansıması gibi hissettiriyor. Bir saatlik film, bir şeyleri başlatmak için değil, tamamlamak için var. Ama "tamamlamak" her zaman kapıları kapatmak demek değil; bazı şeyleri kabullenmek, bazılarını ise olduğu gibi bırakmak demek. Filmi izledikten sonra kafanızda dönen melodinin sizi bunu düşündüreceğinden oldukça emin olabilirsiniz.