Orta Dünya'yı konu alan destansı yolculuğun son durağında Peter Jackson, tüm gerilimi ve coşkuyu tek bir büyük hesaplaşmaya sığdırıyor. Erebor'un yeniden fethedilmesiyle birlikte altının ve iktidarın insanı — ya da cüceyi — nasıl değiştirebileceği sorusu hikâyenin merkezine yerleşiyor. Uzun süredir peşinde oldukları hazineye kavuşan Thorin Meşepkalkan, zaferinin gölgesinde bambaşka bir adam olmaya başlar; bu dönüşüm hem trajik hem de son derece insani bir hal alıyor. Richard Armitage'ın güç ve yıkım arasında sıkışmış Thorin yorumu, üçlemenin belki de en etkileyici oyunculuk performansını sunuyor. Martin Freeman ise Bilbo olarak hem komik hem duygusal hem de ahlaki bir pusula işlevi görmeye devam ediyor; hobbitin saf iyiliği, etrafındaki karanlığı daha da belirgin kılıyor. Beş Ordunun Savaşı, adından da anlaşılacağı üzere büyük ölçüde savaş sahnelerine yaslanıyor. Jackson'ın görsel dili burada olanca ihtişamıyla açılıyor; elfler, cüceler, insanlar ve orklar arasındaki kaosu gözalıcı bir koreografiyle aktarıyor. Ancak filmin asıl gücü yalnızca görsellikte değil, karakterlerin bu savaşın neresinde durduğundaki duygusal ağırlıkta saklı. Tolkien'ın eserinden damıtılan bu final, arkadaşlık, hırs, fedakârlık ve özgürlük temalarını bir araya getirerek hem aksiyon tutkunlarına hem de fantastik türün daha derin katmanlarını arayanlar için tatmin edici bir kapanış sunuyor.