Bazen yas, sözcüklere sığmaz. Bazen bir insan, acısını ancak başka bir canlıyla — vahşi, öngörülemeyen, ele geçirilmesi neredeyse imkânsız bir canlıyla — paylaşabildiğinde kendine dönmeye başlar. Philippa Lowthorpe'un yönettiği bu yapım, Helen Macdonald'ın aynı adlı ödüllü anı kitabından uyarlanarak tam da böyle bir iç yolculuğu anlatıyor. Claire Foy'un canlandırdığı Helen, saygın bir doğa yazarı ve Cambridge'li akademisyendir. Hayatının dengesini alt üst eden ani bir kayıpla sarsılınca, kendini alışılmadık bir sığınakta buluyor: şahincilik. Ehlileştirmesi son derece güç, öfkeli ve bağımsız bir atmaca yavrusuyla kurduğu ilişki, yalnızca bir hobi değil; adeta hayatta kalma biçimine dönüşüyor. Helen'in bu tuhaf ve zorlu bağ üzerinden kendisiyle, acısıyla ve geçmişiyle yüzleşmesi, filmin ruhunu oluşturuyor. Brendan Gleeson ve Lindsay Duncan gibi güçlü isimlerin destek kadrosunda yer aldığı yapım, İngiltere'nin puslu kırsal manzaralarını ve Cambridge'in ağır akademik atmosferini ustaca bir arada kullanıyor. Doğayla kurulan bu ilkel bağ, bir yandan şiddetli bir özgürlük hissi verirken öte yandan ne denli derinden yaralı olunduğunu gözler önüne seriyor. Lowthorpe, anlatısını melodramın tuzaklarına düşmeden kuruyor. Yas burada hiçbir zaman sentimental bir çerçeveye hapsedilmiyor; aksine ham, ham olduğu kadar da gerçek bir duygu olarak izleyicinin önüne bırakılıyor. Foy'un performansı ise bu dengeyi ayakta tutan temel direk; hem kırılgan hem de inatçı bir karakteri büyük bir ustalıkla taşıyor. Kayıp üzerine kurulu pek çok filmden sıyrılan yapım, insanın kendini yitirmeden önce neyi yitirdiğini sormak için alışılmadık, cesur ve son derece dürüst bir yol seçiyor.